ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Διαβάστε στην εγκύκλιο, την αναφορά του Σεβασμιωτάτου Πειραιώς στις ἔγκυρες μαρτυρίες τῶν τριῶν μεγάλων ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν καί προσωπικοτήτων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς,π.Φιλοθέου Ζερβάκου και π.Αθανασίου Μυτιληναίου" σχετικά μέ τό φλέγον θέμα τῆς μελλούσης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου»,τις οποίες χαρακτηρίζει " ἱκανῶς διαφωτιστικές, γιά νά κατανοηθεῖ ἡ ἀγωνία διά τήν ἐπικείμενην Σύνοδον". Σημαντική παρέμβαση.Αξιόλογο κείμενο.Κρατήστε το στο αρχείο σας.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

  Δευτέρα, Μαρ 21 2016


Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ για την Κυριακή της Ορθοδοξίας
Τέκνα μου γαπητά καί περιπόθητα,
γιος Γρηγόριος Παλαμς, ρχιεπίσκοπος Θεσ/κης, κήρυξ τς κτίστου Θείας Χάριτος καί θεατής το κτίστου Φωτός, σέ μιλία[1] του στήν σημερινή Κυριακή τς ρθοδοξίας, τονίζει τι λλο πράγμα εναι « πίστις ες τόν Θεόν»καί λλο « πίστις τ Θε»˙ λλο πράγμα εναι τό νά λέμε «πιστεύω ες τόν Θεόν» καί λλο τό νά λέμε «πιστεύω τ Θε».Ποιά ραγε εναι διαφορά μεταξύ το «πιστεύω ες τόν Θεόν» καί το «πιστεύω τ Θε»;
γιος Γρηγόριος ναφέρει τι τό «πιστεύω ες τόν Θεόν» σημαίνει τό «ρθς φρονεν περί το Θεο», δηλ. τό νά χει κανείς ρθή πίστη γιά τόν γιο Τριαδικό Θεό. πως μολογομε στό Σύμβολο τς Πίστεως : «Πιστεύω ες να Θεόν…». Καί τό «πιστεύω τ Θε» τί νόημα χει, τί σημαίνει; Τό «πιστεύω τ Θε» σημαίνει τι χω μπιστοσύνη στόν Θεό, μπιστεύομαι τόν Θεό, Τόν θεωρ ξιόπιστο πρόσωπο. Σημαίνει τι θεωρομε πώς ατά, πού λέει Τρισυπόστατος Θεός μας, δηλ. ο παγγελίες, ο ποσχέσεις, ο ντολές, πού δίνει, εναι ξιόπιστες καί πρέπει νά χουμε μπιστοσύνη σ’Ατόν. Καί πογραμμίζει γιος Γρηγόριος Παλαμς τι ο δύο ατές ννοιες θά πρέπει νά συνυπάρχουν. Πρέπει καί νά πιστεύουμε ες τόν Θεόν, δηλ. νά χουμε εσεβ πίστη, καί νά πιστεύουμε τ Θε, δηλ. νά χουμε μπιστοσύνη στόν Θεό καί νά τηρομε τίς ντολές Του.
Ο δύο προαναφερθεσες ρετές, δηλ. εσεβής πίστη καί μπιστοσύνη στόν Τρισάγιο Θεό, κοσμοσαν κατ’ξοχήν τούς γίους καί θεοφόρους Πατέρες, ο ποοι πολέμησαν ναντίον τς αρέσεως τς εκονομαχίας. εκονομαχία, ποία κυριάρχησε στή Ρωμαϊκή Ατοκρατορία περισσότερο πό να αἰῶνα, φάνηκε πρός στιγμήν τι θά κατέλυε τήν λήθεια. λα εχαν σιγήσει καί σκοτινιάσει. Καί νόμιζε κανείς τι πάντοτε θά νικ τό ψεύδος. μως, Θεός, διά τν εκονοφίλων γίων Του, πως τόν γιο Γερμανό Πατριάρχη Κων/λεως, τόν σιο ωάννη τόν Δαμασκηνό, τόν σιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, τήν ατοκράτειρα Θεοδώρα κ.., δωσε διέξοδο, μετά πό μακρά περίοδο κατισχύσεως το ψεδους, τό ποο κδιώχθηκε μέ τήν Ζ΄ γία καί Οκουμενική Σύνοδο καί τήν ναστήλωση τν εκόνων.  Σήμερα τονίζεται μφαντικά καί θριαμβευτικά τι «ο καυχε πλέον αρεσις», δηλ. δέν καυχται πλέον αρεση. Τό νέφος πέρασε. Φάνηκε καί λαμψε λήθεια. Δέν εναι δυνατόν τό ψεδος νά κατισχύσει τς ληθείας. Γι’ατό καί σήμερα ορτάζουμε λοι μας ο ρθόδοξοι Χριστιανοί τήν ορτή τς ρθοδόξου πίστεως, τήν Κυριακή τς ρθοδοξίας, τόν θρίαμβο τς ρθοδοξίας ναντίον τς αρέσεως τς εκονομαχίας καί τν αρετικν εκονομάχων.
Παρ’λ’ατά, μετά θλίψεως καί πόνου διαπιστώνουμε τι καί σήμερα ρθόδοξη κκλησία βρίσκεται σέ παρόμοια κατάσταση, πως βρισκόταν καί τότε πί εκονομαχίας. παναίρεση το συγκρητιστικο διαχριστιανικο καί διαθρησκειακο Οκουμενισμο κυριαρχε στήν ρθόδοξη κλησία περισσότερο πό να αἰῶνα καί φαίνεται πρός τό παρόν τι καταλύει τήν λήθεια. λα σχεδόν χουν σιγήσει καί σκοτινιάσει. Καί νομίζει κανείς τι νικ τό ψεδος. παναίρεση το Οκουμενισμο καυχται. Τό νέφος δέν χει περάσει. λήθεια  δέν φαίνεται καί δέν λάμπει. Τό ψεδος κατισχύει τς ληθείας.
Μάλιστα, Οκουμενισμός σχάτως πιζητε κόμη καί τήν πίσημη καθιέρωση καί νομιμοποίησή του στήν ρθόδοξη κκλησία, μέσ τς «γίας καί Μεγάλης Συνόδου». Θά χετε κούσει καί πληροφορηθε, γαπητοί μου δελφοί, τι Σύναξη τν Προκαθημένων τν Τοπικν ρθοδόξων κλησιν, ποία συνλθε στό Σαμπεζύ τς Γενεύης πό 21 ως 28 ανουαρίου .., ποφάσισε τήν, κτός προόπτου, σύγκληση τς «γίας καί Μεγάλης Συνόδου» τς ρθοδόξου κκλησίας, στήν ρθόδοξη καδημία τς Κρήτης, στό Κολυμπάρι τν Χανίων, πό 16 ως 27 ουνίου .[2]
μως, καρδιά μας διακατέχεται πό ασθήματα μεγάλης νησυχίας καί γωνίας γιά τήν κβαση ατς τς Συνόδου, διότι, πως φαίνεται πό τά δημοσιευθέντα πίσημα κείμενα[3] τς Ε΄ Προσυνοδικς Διασκέψεως, ο θύνοντες τς Συνόδου ποσκοπον στή πισημοποίηση καί δραίωση τς παναιρέσεως το συγκρητιστικο διαχριστανικο καί διαθρησκειακο Οκουμενισμο ς πισήμου γραμμς τς ρθοδόξου κκλησίας καί μάλιστα μέ πανορθόδοξη συνοδική πόφαση, νομιμοποίηση καί θεσμοθέτηση. Βαίνουμε, δηλ. πρός πανορθόδοξη ναγνώριση το βαπτίσματος κα τς κκλησιαστικότητας τν αρετικν Παπικν κα Προτεσταντν, καί πρός ποδοχ τς προτεσταντικς «θεωρίας τν κλάδων», τς διευρυμένης κκλησιολογίας τς Β´ Βατικανς ψευδοσυνόδου περ πλήρους κα λλιπος κκλησιαστικότητος καί το οκουμενιστικο κκλησιολογικο μοντέλου τν «δελφν κκλησιν». μως, μέ τόν τρόπο ατό, μέλλουσα Σύνοδος ρχεται σέ σφοδρή σύγκρουση καί ντιπαράθεση μέ τήν ρθόδοξη παράδοση δεκαεννέα αώνων, κατά τούς ποίους λοι ο ρθόδοξοι Πατριάρχες καί λες ο διευρυμένες νδημοσες Σύνοδοι τς Κωνσταντινούπολης νόμαζαν τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό καθαρά καί ξάστερα αρέσεις κα αρετικούς. Καί ν ατά τά θέματα πρεπε ν γγραφον εθέως πρς συζήτηση καί καταδικαστική πόφαση στ Σύνοδο, ο Προκαθήμενοι τά θεωρον δεδομένα. 
Πρός νημέρωση, λοιπόν, μν, το πιστο καί φιλοχρίστου λαο τς ερς Μητροπόλεώς μας, πιθυμομε σήμερα νά παρουσιάσουμε στήν γάπη σας κάποια ποσπάσματα πό τίς κατά πάντα ρθόδοξες, θεοφώτιστες καί θεόπνευστες γνώμες τριν μεγάλων κκλησιαστικν νδρν καί προσωπικοτήτων τς ρθοδόξου κκλησίας μας σχετικά μέ τό φλέγον θέμα τς μελλούσης «γίας καί Μεγάλης Συνόδου»˙ το σίου καί θεοφόρου πατρός μν ουστίνου Πόποβιτς, καί τν σιακν μορφν καί γιασμένων Γερόντων πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου καί πατρός θανασίου Μυτιληναίου.  
σύγχρονος γιος τς γιοσαββιτικς Σερβικς ρθοδόξου κκλησίας, καθηγητής τς Δογματικς καί Οκουμενικός Διδάσκαλος, σιος καί Θεοφόρος Πατήρ μν ουστνος Πόποβιτς, τό 1971 πέβαλλε μία κθεση σχετικά μέ τό θέμα τς «Πανορθοδόξου Συνόδου» πρός τήν ερά Σύνοδο τς ν Σερβί κκλησίας[4], στήν ποία μεταξύ λλων ναφέρει : «άν τά σύγχρονα προβλήματα τς ρθοδόξου κκλησίας δέν λύνονται μέ τόν Θεάνθρωπο καί κατά τόν θεανθρώπινο, ποστολικό, γιοπατερικό τρόπο, εναι δύνατο νά λυθον ρθοδόξως καί θεαρέστως. Θά δηγήσουν κατ’νάγκην σέ καταστροφές, σέ σχίσματα, σέ αρέσεις καί σέ πολυποίκιλες ομανιστικές πλάνες, σέ μηδενισμούς καί ναρχισμούς. Ατό σχύει πό κάθε ποψη καί γιά τό πρόβλημα τς συγκλήσεως τς νέας Οκουμενικς Συνόδου, ποία πισπεύδεται τελευταίως πό ρισμένους κύκλους καί πιβάλλεται στήν ρθόδοξη κκλησία.
Προσωπικς δέν βλέπω τι, κατά τίς σημερινές περιστάσεις, πάρχει πράγματι ναπόφευκτη νάγκη γιά τήν σύγκληση τς Οκουμενικς Συνόδου. άν, μως, πάρχει, τότε παροσα στιγμή εναι πλέον κατάλληλη στήν στορία τς κκλησίας μας. Διότι, γιά νά πραγματοποιηθε να τέτοιο ργο στορικς σημασίας πιτυχς, εναι ναγκαο νά δημιουργηθον ο κατάλληλες συνθκες γι’ατό καί νά γίνουν γκαίρως ο θεμελιώδεις προετοιμασίες. Σήμερα, μως, καθ’σον γνωρίζω, δέν πάρχει οτε τό να οτε τό λλο… Τί, λοιπόν, νά πομε ς πρός τίς συνθκες τς Οκουμενικς Συνόδου; Ατές εναι, γιά νά μιλήσουμε μέ συντομία, πελπιστικές σέ λες, λίγο πολύ, τίς τοπικές ρθόδοξες κκλησίες.
Κάθε νέα Οκουμενική Σύνοδος δέν θά εναι οτε γία, οτε Οκουμενική, άν πρωτίστως δέν δεχθε τίς προγενέστερες Οκουμενικές καί σάλευτες ποφάσεις τους. Στήν πραγματικότητα, νέα Οκουμενική Σύνοδος πρέπει νά εναι συνέχεια τν προγενεστέρων ννέα Οκουμενικν Συνόδων, γιά νά εναι ρθόδοξη καί Οκουμενική».
Στό διο πνεμα κινεται καί γιασμένος Γέρων π. Φιλόθεος Ζερβάκος,  ποος τό 1926 γραψε να ξόχως λίαν πίκαιρο κείμενο περί Οκουμενικς Συνόδου[5], στό ποο κφράζει ρθόδοξες θέσεις καί πατερικό φρόνημα.
Λέει π. Φιλόθεος : «στε λως περιττή νομίζουμε τι εναι σύγκληση Οκουμενικς Συνόδου γιά ζητήματα, στά ποία χουν ποφανθε διά τν ερν Κανόνων ο Θεοι πόστολοι καί ο θεόσοφοι Πατέρες καί Διδάσκαλοι τς κκλησίας. κτός άν νομίζει Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καί περί ατόν Σύνοδος καί κάποιοι λλοι πό τούς εράρχες τι, ς διάδοχοι τν ποστόλων καί θείων Πατέρων, χουν τό δικαίωμα νά κάνουν μεταρρυθμίσεις καί καινοτομίες, πότε φείλουν νά στοχασθον καλά τόν κίνδυνο, στόν ποο θά ποβάλουν τούς αυτούς τους, καί τήν βλάβη, τήν ποία θά προξενήσουν στό χριστεπώνυμο πλήρωμα. Σύνοδος δέ, ποία δέν θά κολουθήσει τά θη καί τά θη, τούς κανόνες καί τίς παραδόσεις τς ρθοδόξου κκλησίας, λλά θά προσπαθήσει νά τά μετατρέψει καί νά τά μεταρρυθμίσει, δέν εναι δυνατόν ποτέ νά χει κρος, οτε νά νομασθε Σύνοδος κανονική Οκουμενική. Σύμφωνα μέ τόν γιο Μρκο φέσου τόν Εγενικό, «μία γνήσια καί ννομη Οκουμενική Σύνοδος δέν καταπατε τά θεσπίσματα τν λλων Οκουμενικν Συνόδων, οτε πρεσβεύει τά ντίθετα πό ατές, οτε, τελευταον, ρίζει ατά, πού δέν εναι σύμφωνα μέ τό νόμο καί τή δικαιοσύνη, καί οτε γωνίζεται νά κατασκευάζει τά πιό ψευδ πράγματα σέ πάρα πολλές συνελεύσεις.    
ποιο κρος καί ποια νομασία λαβε Σύνοδος, πού συνεκλήθη πί Κωνσταντίνου το Κοπρωνύμου στή Βλαχέρνα ναντίον τν θείων εκόνων, καί Σύνοδος στή Φερράρα-Φλωρεντία, τέτοια θά λάβει καί μέλλουσα νά συγκληθε Σύνοδος άν δέν τηρήσει τίς Οκουμενικές Συνόδους.  μέν πί Κοπρωνύμου Σύνοδος νομάσθηκε μιαρά Σύνοδος καί ο ρχιερες, πού τήν συγκρότησαν, καθαιρέθηκαν καί παραδόθηκαν στό νάθεμα πό τήν γία 7η Οκουμενική Σύνοδο.  δέ ν Φλωρεντία Σύνοδος κλήθη καί καλεται μέχρι καί σήμερα ψευδοσύνοδος καί πό να καί μόνο Μητροπολίτη, τόν γιώτατο Μρκο φέσου, νατράπηκε καίκυρώθηκε…  
Στά δια πλαίσια κινεται καί σκέψη το μακαριστο ρχιμανδρίτου π. θανασίου Μυτιληναίου, ποος διετέλεσε γούμενος τς ερς Μονς γίου Δημητρίου Κομνηνείου στό Στόμιο Λαρίσης, καί, κατά κοινή μολογία, ταν ρθοδοξότατος στό φρόνημα, μβριθής μελετητής τν γίων Πατέρων καί τς γίας Γραφς καί καλύτερος καί πιστότατος ρμηνευτής καί ναλυτής της στόν 20ό αἰῶ. π. θανάσιος σέ μιά μιλία του τό 1991, ρμηνεύοντας τό 15οκεφάλαιο τν Πράξεων τν ποστόλων, ναπτύσσει τά σχετικά μέ τήν ποστολική Σύνοδο καί τήν συγκρίνει μέ τήν μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδο. χει, πως θά διαπιστώσουμε, καί πολλές ναφορές στόν σιο ουστνο Πόποβιτς.
Λέει, λοιπόν« σκοπς μις Συνόδου εναι ν φέρει τν ερήνη… Φημολογεται συγκρότηση μις Συνόδου Οκουμενικς, ποία θ γίνει στς μέρες μας… ρωτομε : τί θ περιέχει ατ Σύνοδος; Δηλαδ μ τί θ σχοληθε;…πως λέει π. ουστνος Πόποβιτς, εναι χαρακτηριστικό, πς σ κάθε προσυνοδική ργασία, πο γίνεται, ατς τς Πανορθοδόξου Συνόδου, λλάζουν κα τ πράγματα. Κα τσι δν μένει κάτι σταθερό. Ατ βέβαια τ κατακρίνει π. ουστνος. . . 
Εναι, μως, κα κάτι λλο. κενοι, ο ποοι θ συγκαλέσουν τν Σύνοδο, κενοι, πο θ παρακαθίσουν στ Σύνοδο, ποιοί θ εναι; Ο πίσκοποι, πο θ καθίσουν, γι ν συζητήσουν τ θέματα τς Συνόδου, σ ποιά πνευματικ καταστάση βρίσκονται; ρθοδοξον δν ρθοδοξον;
Ατο, λοιπν, ο νθρωποι, μα θ καθίσουν στ τραπέζι τν συζητήσεων, θ κινηθον ν Πνεύματι γί; Εναι πολ σοβαρ πράγματα. Προσέξτε! Ο σκοτεινς δυνάμεις χουν δη χαλκεύσει κα χουν δη πείσει ατος τος νθρώπους, πο χουν οκουμενιστικς θέσεις. Βεβαίως, εναι Οκουμενιστές! Δυστυχς, πλν ξαιρέσεων. Λοιπόν, στ σχέδιο τν σκοτεινν δυνάμεων, πο χουν γκλωβίσει δη τν κκλησία το Χριστο, πάρχει τ ξς σχέδιο : Ν πέλθει «νωση τν κκλησιν». ρθοδοξίας, Ρωμαιοκαθολικισμο κα Προτεσταντισμο. Ατ εναι πρώτη φάση.
λλ, δν σταματάει τ κακ κε. χουμε κόμα μία φάση. Εναι φάση νώσεως το Χριστιανισμο, μ τ τρία ατ (ρθοδοξία, Ρωμαιοκαθολικισμς κα Προτεσταντισμς), μ τς λλες θρησκεες. λα ατ δη χουν μπε σ δοκιμασία. Δηλ., πως, ταν θέλουμε ν κάνουμε μία θεατρικ παράσταση, γίνεται μία δοκιμή κα δεύτερη κα Τρίτη, καί μετ γίνεται μία πρόβα τζενεράλε, μία γενικ πρόβα. λες ατς ο συναντήσεις, πο γίνονται, πότε δ κα πότε κε, κα πο συμμετέχουν, δυστυχς, κα ρθόδοξοι, μ στν Ερώπη εναι, μ στν μερική, εναι καμώματα τς γενικς πρόβας. Ν δον πς πάει τ πργμα. στε, λοιπν, τ μεθεπόμενο βμα εναι ατό. Εναι νωση λων τν θρησκειν.
Μ, σς ρωτ : Τότε γιατί ν εμαι Χριστιανός; Κα ν λέμε τι Χριστιανισμς σώζει κα τίποτα λλο δν σώζει, τι ρθοδοξία σώζει κα τίποτα λλο δν σώζει, τότε; Τότε τ κριτήριο δν εναι πι σωτηρία. Ποιό θ εναι τ κριτήριο; Τ κριτήριο εναι κάτι λλο. ς πομε τι εναι πολιτικό. ς πομε τι εναι κοινωνικ τ κριτήριο. Διότι, μν ξεχντε, ο σύγχρονοι γέτες, ο πολιτικο γέτες σ λο τν κόσμο, τν θρησκεία τν βλέπουν σν να στοιχεο, μέ τό ποο μπορε κανες ν πηρεάζει τ πλήθη, ν πηρεάζει τος λαούς.
ν τσι χουν τ πράγματα, δν τούς νδιαφέρει τ φαινόμενο, πο λέμε σωτηρία, τος εναι τελείως διάφορο. Θ χουν πιτύχει κάτι λλο· τν λεγομένη παγκόσμια «ερήνη» κα τν παγκόσμια «γάπη». Γι’ ατ πολ ρθά, στάλη μήνυμα π τν γιο Φλωρίνης (τόν  μακαριστό Αγουστνο Καντιώτη). Ναί, επε, γάπη, λλ «ν ληθεί». Κα ατ τ «γάπη ν ληθεί»[6] εναι φράσεις το Εαγγελιστο ωάννου.
Θ χουμε «ερήνη» στν κοινωνία, στν κόσμο. Δν θ χουμε πολέμους, θ χουμε «γάπη». κε σταματμε; Πέστε μου, πότε μφανίστηκε μεγαλύτερη αρεση π ατ δ, τν ποία σερβίρει, παναίρεση, κατ τν π. ουστνο, το Οκουμενισμο. Τ ντιλαμβάνεστε; Δν χουμε τ στοιχεο τς σωτηρίας, κα συνεπς ματαιοπονομε. Κατεβάσαμε τν Χριστιανισμό, στ πίπεδο το κοινωνισμο.
Λοιπόν, ατ πο λέμε, μ κύριο στοιχεο τήν μέλλουσα Σύνοδο, ξέρετε τι ποτελον ναν πειρασμ στν χρο τς κκλησίας παγκοσμίως. Ναί, νας πειρασμός. Ατς πειρασμός ξέρετε τί πιδιώκει ν πιτύχει; Κα γιατ εναι πειρασμός; Γιατ, θ προσπαθήσει ν ξεθωριάσει τ Θεανθρώπινο πρόσωπο το ησο Χριστο. κε, πο ρειος δν τ κατάφερε, κα κε, πο Μονοφυσιτισμς δν τ κατάφερε, Οκουμενισμς βαλε μπροστ ν τ καταφέρει. Διότι, ταν ξεθωριάσουν κα τ νθρώπινο κα τ θεο στοιχεο στ πρόσωπο το ησο Χριστο, τότε τί χουμε;
Ατς πειρασμς φαίνεται τι θ εναι τελευταος τς στορίας. Πειρασμός δεινός, διότι εναι προφητευμένο. Τ προφητεύει Χριστός κα εναι στ βιβλίο τς ποκαλύψεως. κοστε τί λέει : «τι τήρησας τν λόγον τς πομονς μου, κγώ σε τηρήσω κ τς ρας το πειρασμο, τς μελλούσης ρχεσθαι π τς οκουμένης λης πειρσαι τος κατοικοντας π τς γς. ρχομαι ταχύ, κράτει χεις να μηδες λάβ τν στέφανόν σου»[7]. πειδ, λέγει, σ φύλαξες (τήρησες) τν λόγο τς πομονς Μου, κα γ θ σ φυλάξω. δ δηλ. λόγος τς πομονς το Χριστο τί εναι; Εναι πομον, πο δίδει Χριστς σ’κείνους, πο πραν τν ποφάσι ν μείνουν κοντά στν νόθετο Χριστό. Δηλ. σέ ,τι φορ στ ν χεις πομον κα να μ κρατς μένα τν Κύριο μέσα σ ντίξοες καταστάσεις. πειδ τήρησες, κι γ θ σ τηρήσω, θ σ φυλάξω. π πο θ σ φυλάξω; π τν ρα το πειρασμο, πο πρόκειται ν λθει π τς οκουμένης λης! Πολ μεγάλος πειρασμός. λλ’ «ρχομαι ταχύ», γρήγορα. Κράτα καλ κενο, τ ποο χεις, γι ν μν πάρει κανες τ στεφάνι τς τιμς σου κα τς δόξης σου.
λλ, προσέξτε δ! Ποιός εναι πειρασμς ατός; Εναι γραμμένο. πειρασμς ατός, φο θ καλύπτει λόκληρη τν οκουμένη, δν θ εναι παρ μεγάλη νοθεία τς πίστεως στ Θεανθρώπινο πρόσωπο το Χριστο. Κα ατ θ τ πετύχει μόνο Οκουμενισμός, φο θ νωθε μ τς λλες θρησκεες. τσι Οκουμενισμς κατ’ οσίαν προσβάλει τ Θεανθρώπινο πρόσωπο το Χριστο μέχρι ν τ ξαφανίσει. λλά, φο τήν ξαφάνιση το Θεανθρωπίνου προσώπου το Χριστο θ τήν κάνει ντίχριστος, τότε τί εναι Οκουμενισμός; Εναι ντίχριστος μέθοδος, ντίχριστος τρόπος.
«Κράτει χεις». Τί χεις; Ατ, πο χουμε, γαπητοί μου, εναι πίστη, ρθ πνευματικότητα κα ρθ μολογία. Τρία πράγματα. ρθ πιστ εναι κείνη, ποία γεννάει τν ρθ πνευματικότητα.
τσι, ο πιστοί, γαπητοί μου, ταν βλέπουν τέτοιες Συνόδους κα οκουμενιστές συνέδρους, πς εναι δυνατν ν χαίρουν, πως χαιραν τότε ο παραλπτες τς πιστολς τς ποστολικς Συνόδου; «χάρησαν»[8], λέγει. Εχαν τος λόγους τους ν χαίρονται. Σήμερα δν χουμε τος λόγους μας ν χαιρόμαστε. Ο πιστο χαίρονται μόνο γι ,τι εναι σύμφωνο μ τ Πνεμα τ γιον. Μόνο τότε χαίρονται»!
Τέκνα μου γαπητά καί περιπόθητα,
Ο προαναφερθεσες γκυρες μαρτυρίες τν τριν μεγάλων κκλησιαστικν νδρν καί προσωπικοτήτων τς ρθοδόξου κκλησίας μας σχετικά μέ τό φλέγον θέμα τς μελλούσης «γίας καί Μεγάλης Συνόδου» πρξαν κανς διαφωτιστικές, γιά νά κατανοηθε γωνία διά τήν πικείμενην Σύνοδον.  Πιστεύουμε τι Θεός θά δώσει διέξοδο, κόμη καί μετά πό τήν μακρά περίοδο νός καί πλέον αἰῶνος κατισχύσεως το παράτου Οκουμενισμο, τσι στε νά μπορέσουμε καί πάλι στήν ποχή μας νά φωνάξουμε θριαμβευτικά τι «ο καυχε πλέον παναίρεση το Οκουμενισμο», τό νέφος πέρασε, φάνηκε καί λαμψε λήθεια καί νά ορτάσουμε λοι ο ρθόδοξοι Χριστιανοί τήν ορτή τς ρθοδόξου πίστεως, τήν Κυριακή τς ρθοδοξίας, τόν θρίαμβο τς ρθοδοξίας ναντίον τς παναιρέσεως το Οκουμενισμο καί τν παναιρετικν οκουμενιστν.
  
τη πολλά καί εδρομος γία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή!
  
Μετά πατρικν εχν
Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ
+ Πειραις ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου