Επισυνάπτεται μέρος από το συναξάρι του Αγίου,στο οποίο φαίνεται μέχρι ποίου σημείου έφθανε η ανεξικακία του Αγίου Διονυσίου.Και το σημείο αυτό ήταν η τελειότης της αγάπης για τον συνάνθρωπό του,η οποία ξεπερνάει τον πόνο για τον αδελφό του κατά σάρκαν.Αυτή είναι η Αγάπη των τελείων,η αγάπη των ΑΓΙΩΝ,η αγάπη ΧΩΡΙΣ΄ΟΡΙΑ.
ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ,
Ο άγιος που είπε ψέματα για να σώσει το φονιά του αδελφού του
Άγιος Διονύσιος, επίσκοπος Αιγίνης ο θαυματουργός, ο εκ Ζακύνθου (17 Δεκεμβρίου)
Ένας νέος από αρχοντική οικογένεια αφήνει τα εγκόσμια και πηγαίνει στο μοναστήρι.
Αυτό βέβαια δεν είναι συνηθισμένο και φυσικό, όχι μόνο σήμερα, αλλά και σε κάθε καιρό.
Το φυσικό και συνηθισμένο είναι μια καλή κοινωνική αποκατάσταση, να ακολουθήσει το παιδί το έργο του πατέρα και να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση.
Αλλ’ όμως βρίσκονται νέοι, κι ας διαμαρτύρονται κι ας αντιδρούν οι γονείς των, που βγαίνουν από τη συνήθεια και ξεπερνάνε τα ανθρώπινα μέτρα. Είναι, καθώς λέγει ό Ιησούς Χριστός, «οι δυνάμενοι χωρείν».
Ποτέ βέβαια με τη δική τους μόνο θέληση και δύναμη, αλλά πάντα οπλισμένοι και δυνατοί με τη θεία χάρη.
Ο Μέγας Βασίλειος, για το νέο που αποφασίζει να ακολουθήσει το δρόμο της μοναχικής πολιτείας λέγει τα εξής· «Ο τοίνυν υπακούσαι Χριστώ προηρημένος και προς τον πτωχόν και απερίσπαστον βίον επειγόμενος, θαυμαστός ως αληθώς και μακαριστός».
