ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης - Η σημασία του για την Ορθόδοξη Πίστη και ζωή



Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης - Η σημασία του για την Ορθόδοξη Πίστη και ζωή
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994)
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΖΩΗ 
1. σκητικ νατολ κα λιστικ Δύση.
εκοστς αώνας σημάδεψε ποφασιστικ τν ζω λόκληρης τς νθρωπότητας, ναπόφευκτα δ κα τν ζω τς ρθοδόξου κκλησίας, τς μόνης ληθινς κκλησίας το Χριστο ἀνθρωποκεντρικ διαστροφ τς εαγγελικς λήθειας π τος Φράγκους θεολόγους το Παπισμο μετ τ σχίσμα (1054) κα π ρθ ντίδραση, λλ σ λάθος κατεύθυνση, προκύψας κα πορευθες νθρωποκεντρικς Προτεσταντισμς συνετέλεσαν στν δυσφήμηση κα παξίωση το Χριστιανισμο, μ συνέπεια ν κυριαρχήσει στν Ερώπη κα στν πέκτασή της πέραν το τλαντικο  θεος κα κκλησιομάχος Ομανισμς τςναγεννήσεως κα το Ερωπαϊκο Διαφωτισμο  καλύτερα Διασκοτισμο το 18ου αἰῶνος κα τς Γαλλικς παναστάσεως.

Ο ρχς κα ο ξίες το Εαγγελίου, τς μόνης ληθινς θεϊκς ποκαλύψεως, παυσαν ν πιδρον π τς ζως τν νθρώπων, ν ξημερώνουν κα ν ξυψώνουν τ θη τν λαν, ν δηγον στν γάπη, τν ταπείνωση, τν λιγάρκεια, τν καταλλαγή, τν συμφιλίωση, τν ερήνη.  ἀθεϊσμς μ τν συμπαρομαρτοντα λισμ γρίεψαν τος νθρώπους, τος στρεψαν γωϊστικ στν πόλαυση τν λικν γαθν, στ σαρκολατρεία κα δονοθηρία, στν θέμιτο πλουτισμ κα στν κμετάλλευση τν πτωχν κα δυνάτων.  ἀπόκτηση χρημάτων κα  λικ εημερία, τ λικ κέρδος κα  κοσμικ δύναμη καξουσία, θεωρήθηκαν ς ο πόλυτες ξίες τς ζως, χι μόνο στ φιλελεύθερα καπιταλιστικ συστήματα, λλ κα στ νταγωνιστικά τους σοσιαλιστικ συστήματα το Κομμουνισμο κα τς ερωπαϊκς σοσιαλδημοκρατίας.  ἀσκητικς Χριστιανισμς το Εαγγελίου κα τν γίων Πατέρων τς κκλησίαςποχώρησε μπροστ στν γωκεντρικ κα γεωκεντρικ Παπισμ κα τν κκοσμικευμένο μόναχο κα πλουτομαν Προτεσταντισμό.  ἀσκητς το Χριστιανισμο παρεχώρησε τν θέση του στν μπορο, τν πιχειρηματία, τν πιστήμονα. Homo Oeconomicus βαλε στ περιθώριο τν Homo Asceticus·  νθρωπος τς οκονομίας ξαφάνισε τν νθρωπο τς σκήσεως.
Ο δύο καταστροφικο παγκόσμιοι πόλεμοι το 20ο αἰῶνος κα ο μφύλιοι σπαραγμο κατ τν βίαιη πιβολ τν κομμουνιστικν καθεστώτων στς χρες τς νατολικς Ερώπης κα στν Ρωσία σαν καρπο λων ατν τν ντιχριστιανικν θέων κα λιστικν διεργασιν τς δεύτερης μετ Χριστν χιλιετίας, τςποες δν μπόρεσαν πνευματικ ν ποτρέψουν ο κτραπέντες π τν εαγγελικ λήθεια Παπισμς κα Προτεσταντισμός.
 Ὀρθόδοξη νατολ π διαφορετικς στορικς συνθκες, κάτω π τν φωτισμένη συμπόρευση κα συναλληλία κράτους κα κκλησίας στν Ρωμιοσύνη το Βυζαντίου, φο γνώρισε τν πιθετικότητα κα ρπακτικ βουλιμία κα τυρρανία τν σταυροφόρων το πάπα π ξήντα χρόνια (1204-1261) κα πέκρουσε τν λογοκρατούμενο, χωρς τν θεο φωτισμό, ντιασκητικ Χριστιανισμ το Βαρλαμ το Καλαβρο, μ τν γιο Γρηγόριο Παλαμ, φυλάχθηκε στν πίστη κα στν ζωή της π τς δυτικς πιρρος κα πέφυγε τν διάβρωση κα λλοτρίωση κάτω π τν σκληρ κατάκτηση τν Τούρκων, τος ποίους  γιος Κοσμς Ατωλς θεωρε τι τος βαλε  Θες γι ν μς προφυλάξουν π τος Ερωπαίους, πο θ μς βλαπταν στν πίστη1.
Δυστυχς μετ τν πελευθέρωση τς λλάδος π τος Τούρκους τ 1821 λες ο προσπάθειες τν Ερωπαίων συμμάχων κα φίλων μας πέβλεπαν στ ν μς κδυτικίσουν, ν μς ξευρωπαΐσουν, ν μς ποκόψουν π τ γιοπνευματικ κα σκητικ κλίμα τς ρθόδοξης νατολς κα ν μς ντάξουν στν λογοκρατούμενη λιστικ Δύση. Κατ τν διάρκεια τν διακοσίων περίπου τν π τότε πρξαν πνευματικς ντιστάσεις κα πάρχουν τώρα λιγότερες. Πολλο πάντως εδικο πιστήμονες, πως παρουσιάσαμε σ λλη μας μελέτη2, πιστεύουν τι δη χει πιτευχθ  κδυτικισμς τς λλάδος.

2.  σιος Παΐσιος διαψεύδει τν κδυτικισμ τς λλάδος.
Δν εναι πάντως τυχαο τι  δράση κα  πίδραση το σίου Παϊσίου κορυφώνονται κα πεκτείνονται κατ τ δεύτερο μισ το 20ο αἰῶνος, ταν πολιτικ κα πολιτιστικ γεγονότα νισχύουν τς δυνάμεις κα τος θεσμος πο σπρώχνουν τν λλάδα στν γκαλι τς θεης κα θικ κπεσμένης Ερώπης κα τς συγγενικς μερικς.  ἔνταξη τς λλάδος στν Ερωπαϊκ Οκονομικ Κοινότητα (ΕΟΚ) κα κατόπιν στν Ερωπαϊκ νωση (Ε.Ε.), χωρς μάλιστα τν γνώμη το λληνικο λαο, χωρς δημοψήφισμα, π πολλος χαιρετίσθηκε ς σπουδαο στορικ πίτευγμα, πολλαπλ φέλιμο, ν δν λειψαν καφυπνιστικς φωνς πο πεσήμαιναν τος κινδύνους κα τς καταστροφικς πιρροές, πως πράξαμε κα μες μ τ βιβλίο μας «Φραγκέψαμε» κα λλα δημοσιεύματα3.
Ατ μως πο πεδίωκαν ο πολιτικο στν πλειονότητά τους, ν μς ξευρωπαΐσουν δηλαδή, που  πίσημη κκλησία διαφόρησε, κα  καδημαϊκς λόγος πολλν ξ μν δν εχε σωτερικ πνευματικ δύναμη γι ν γγίξει τς καρδις τν πιστν, ατ τ πέτρεψε νας κα μόνο σκητής, λιγογράμματος,λλ πλουτισμένος π τν πέρφωτο Φωτισμ το Παναγίου Πνεύματος, καρπ τς καθάρσεώς του π τ πάθη μ μακροχρόνιους κα σκληρος γνες στν Κόνιτσα, στ Σιν, στ γιον ρος.
Τ πέτρεψε ν πρώτοις στν διο τν αυτό του. δειξε τι  ρθοδοξία, ντίθετα μ τν Ερώπη, διακρίνεται κα στς μέρες μας γι τ μεγάλα σκητικ κατορθώματα τν γίων μοναχν της, τι  πατερικ ποχ δν εναι μακριν παρελθόν, κατ τος θιαστες τς αρετικς «Μεταπατερικς Θεολογίας» τςκαδημίας Θεολογικν Σπουδν το Βόλου, τι ληθινς Χριστιανς δν εναι  κκοσμικευμένος Ερωπαος το Παπισμο κα το Προτεσταντισμολλ  σκητς Παΐσιος το γίου ρους, πο πέτυχε στς μέρες μας τ σκητικ παλαίσματα κα κατορθώματα τν παλαιν μεγάλων σκητικν μορφν.
Τ πέτρεψε πειτα μ τν γοητεία κα λξη πο σκοσε  φωτισμένος κα χαριτωμένος λόγος του, πο δν ταν καρπς κοσμικς παιδείας κα γνώσεως, φο μόνον τ δημοτικ σχολεο εχε τελειώσει, λλ τς φωτιστικς Χάριτος το γίου Πνεύματος. Ο Δυτικς Διαφωτισμς (Διασκοτισμός) το ρθο λόγου κατς πιστήμης νήμπορος ν βοηθήσει πνευματικ τος νθρώπους, στ πρόσωπα παιδαγωγν, φιλοσόφων, πολιτικν, νομικν, ατρν, ψυχαναλυτν, βλεπε ταπεινωμένος πλήθη προσκυνητν ν τρέχουν στν σκητ Παΐσιο στν Παναγούδα, στ γιον ρος, κα στ μοναστήρι τς Σουρωτς, ταν βγαινε στν κόσμο, γι ν ποθέσουν τν πόνο κα τ προβλήματά τους κα ν κούσουν λόγο παρακλήσεως.  ἄκτιστη Χάρη το Θεο νικοσε τν κτιστ νθρώπινο λόγο,  ρθόδοξος γιορείτης γιος Γρηγόριος Παλαμς τν πηρμένο ρθολογιστ Ερωπαο Βαρλαάμ,  ταπειν κα σκητικ ρθοδοξία τν περήφανηλιστικ Ερώπη το πάπα κα το Λουθήρου,  θεος Φωτισμς τν νθρώπινο Διαφωτισμό.
 ἕλξη το γιοπνευματικο λόγου το σίου Παϊσίου φθασε και στ ατι τν Ερωπαίων κα πολλο ξ ατν ρχόμενοι στ γιον ρος πισκέπτονταν ετε π θαυμασμ ετε π περιέργεια τ κελλ τς Παναγούδας. Κάποιος παπικς ρώτησε τν σιο: «Μόνο ο ρθόδοξοι εναι κοντ στ Θε κα μόνο ατο θσωθονε; Θες εναι μ λο τν κόσμο». Κα πάντησε  σιος: «σ μπορες ν μο πες πόσος κόσμος εναι κοντ στ Θεό; χουμε διαφορές. Εμαστε φυσικ παιδι το νς Πατέρα, λλ μερικ παιδι μένουν στ σπίτι κα μερικ γυρίζουν ξω»4. Σ λλον παπικ επε: «σες βάζετε τν γκέφαλο μες τν πίστη.... Μ τ λογική σας περιορίζετε τ θεϊκ δύναμη, γιατ τ Θεία Χάρη τν πεττε στν κρη. σες στν γιασμ ρίχνετε συντηρητικό, γι ν μ χαλάσει. μες στ χαλασμένα ρίχνουμε γιασμό, γι ν γίνονται καλά. Πιστεύουμε στ Χάρη πο γιάζει κα  γιασμς κρατάει κα 200 κα 300 χρόνια· δν χαλάει ποτέ»5. Σ Προτεστάντη πάστορα πο μφέβαλλε γι τν ξία τν γίων επε: «Θ σο π κάτι, δν θέλω μως ν μ παρεξηγήσεις, πειδ δν τ λέω π περηφάνεια, λλ π ταπείνωση κα γάπη. μες χουμε τν Παναγία ς μητέρα μας, ν σες εστε ρφαν δίχως μητέρα, γιατ δν τν δέχεστε»6κόμη κα  πάπαςντυπωσιάσθηκε π τος δύο σύγχρονους γιορετες γίους, τν Γέροντα Παΐσιο κα τν Γέροντα Πορφύριο κα μέσ μερικανίδας καθηγήτριας τος προσκάλεσε στ Βατικαν γι ν τος γνωρίσει.  πάντηση κα τν δύο δείχνει σαφέστατα τν ντίσταση τν ρθοδόξων στν προσπάθεια κδυτικισμο, πουοθέτησε  πλειονότητα τν πολιτικν κα κκλησιαστικν γετν, λλ κα τν κριτικ τους πέναντι στν γωϊσμ το Παπισμο κα στν κ μέρους του ρνηση ν δεχθε τι μόνον ο ρθόδοξοι χομε τν λήθεια. Δείχνει κόμη κα τν λάθος δρόμο πο κολουθον ο κ τν ρθοδόξων Οκουμενιστς εράρχες κα θεολόγοι, ο ποοι ντίθετα πρς τν στάση τν γίων λων τν ποχν κοινωνον κα πικοινωνον στς μέρες μας μ τος αρετικος Μονοφυσίτες, Παπικος κα Προτεστάντες, συμπροσευχόμενοι κα θεωροντες τι δν εναι αρετικοί, λλ δελφς κκλησίες μ γκυρα μυστήρια. Στν πρόσκληση λοιπν τοπάπα ο δύο γιορετες γιοι πήντησαν: «χι δν μπορομε ν πμε. Διότι  Ρωμαιοκαθολικ κκλησία κα  Πάπας δν εναι τοιμοι. χουν πολ γωϊσμό. χι μόνο θέλουν ν μς ποτάξουν, λλ κα δν πιστεύουν τι χουμε τν λήθεια μες. Δν χρειάζεται ν πμε. Καλύτερα θ βοηθήσουμε τν πόθεση μ τν προσευχή μας»7.
Πόσο πραγματικ θ τιμοσε τν γιο Παΐσιο τ Οκουμενικ Πατριαρχεο, ν, μετ τν πίσημη κκλησιαστικ πράξη τς ντάξεώς του στ γιολόγιο τς κκλησίας, που δη τν εχαν ντάξει  Χάρη το Θεο κα  συνείδηση το πληρώματος τς κκλησίας, κολουθοσε τ στάση του κα τν γραμμή του στβασικ θέμα τς σχέσεως τν ρθοδόξων μ τος τεροδόξους, πο εναι  διαχρονικ στάση τν γίων Πατέρων πέναντι στν αρεση κα στν πλάνη! Διαφορετικά, τ ργα διαψεύδουν τος λόγους κα τ γκώμια κα ο τιμς μεταβάλλονται σ ερωνία κα βλασφημία.

3. πικρίνει τ νοίγματα το θηναγόρα πρς τν Παπισμ κα τν Οκουμενισμό.
πάρχουν στ ν χερας φιερωματικ τεχος τς «Θεοδρομίας» μελέτες συνεργατν πο παρουσιάζουν παναληπτικ γι καλύτερη μπέδωση τν αστηρ στάση το σίου Παϊσίου πέναντι στς ντιπατερικς κα ντιπαραδοσιακς νέργειες το πατριάρχου θηναγόρα σ σχέση μ τος τεροδόξους τν χριστιανικν μολογιν κα αρέσεων. Δν θ τς παναλάβουμε. πλς θ προβομε σ κάποια σχόλια κα κτιμήσεις.
ποδεικνύεται τώρα περίτρανα τι  ξ μερικς ποσταλες γι ν καταλάβει τν πατριαρχικ θρόνο τς Κωνσταντινουπόλεως, τότε ρχιεπίσκοπος μερικς, θηναγόρας, μ ξαναγκασμ σ παραίτηση κα κδίωξη το προκατόχου του πατριάρχου Μαξίμου το Ε´, ερίσκετο σ διατεταγμένη ποστολή. Ν νατρέψει τ μέχρι τότε κρατοντα στ Οκουμενικ Πατριαρχεο, τν δθεν κκλησιαστικ «παρχιωτισμό», ν λοκληρώσει τ ργο πο ρχισε, λλ δν πρόλαβε ν λοποιήσει  προκάτοχός του μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Δ´  Μεταξάκης, ν πρωτοστατήσει δηλαδ στ χρο τς ρθοδοξίας, δθεν στ νομα τς γάπης κα τς χριστιανικς νότητος, στν οκοδόμηση το διαχριστιανικο Οκουμενισμο τς Νέας ποχς, πο γρήγορα ξελίχθηκε, μ τν σχεδιασμένη πίσης παράλληλα σύγκληση τς Β´ Βατικανς Συνόδου (1963-1965) κα τν δρυση κα ργάνωση το Παγκοσμίου Συμβουλίου τν κκλησιν σ διαθρησκειακΟκουμενισμό, στν παναίρεση ατ το νέου συγκρητισμο, τς ξίσωσης τς αρέσεως κα τς ρθοδοξίας, τς λήθειας κα τς πλάνης, το φωτς κα το σκότους, το Χριστο κα το ντιχρίστου, πως συστηματικ πιδιώκουν ο Μασόνοι κα ο Σιωνιστές. λη ατ  σκοτειν πλεκτάνη γίνεται ες βάρος τοΧριστο κα τς κκλησίας Του, γι ν πιτευχθε δηλαδ ες μν τν χρο τν θρησκειν ν παύσει ν θεωρεται  Χριστς ς  Θεάνθρωπος λυτρωτς κα σωτήρας, ς  μόνη σώζουσα λήθεια κα ζωή, κα ν ξισωθε μ τς λλες θρησκεες, πο ποτελον δθεν κα ατς δος σωτηρίας, ες δ τν χρο τοΧριστιανισμο ν παύσει ν θεωρεται  ρθόδοξη κκλησία ς  μόνη ληθς κκλησία, πο διεφύλαξε τν δογματικ κα θικ καθαρότητα το Εαγγελίου, κα ν θεωρηθον ς δελφς κκλησίες ο μέχρι τότε αρέσεις το Μονοφυσιτισμο, το Παπισμο κα το πολυποίκιλου Προτεσταντισμο.
Εναι γνωστα στος πολλος τ τολμηρ νοίγματα το θηναγόρα πρς τν κατεύθυνση ατή, τ γκρέμισμα τν ρίων πο θεσαν πέναντι στν αρεση ο γιοι πόστολοι κα ο γιοι Πατέρες. Κα εναι πάμπολλοι ο θαυμαστς κα ο παινέτες του, λλοι παρασυρμένοι π τν ψευτοαγαπισμ κα τν ψευτοενότητα τς οκουμενιστικς προπαγάνδας κα λλοι, ο λιγότεροι, γιατ δουλεύουν στος διους κυρίους, στ δια σκοτειν καταγώγια. μεγάλη συμβολ το σίου Παϊσίου γκειται στ τι διέγνωσε μ τν φωτισμένο κα καθαρμένο νο του τ τεχνάσματα ατ το Διαβόλου κα νίσχυσε μ τν στάση κα τν γραφίδα του τν παναγιορειτικ τότε ντίδραση ναντίον λόγων κα νεργειν το πατριάρχου θηναγόρα.
παναδημοσιεύσαμε δη πρ καιρο στν «Θεοδρομία»8, τν ξαιρετικ ντιοικουμενιστικ πιστολή του πρς τν δρυτή το «ρθοδόξου Τύπου» Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τν ποίαν παρουσιάζουν ο καλοί μας συνεργάτες κα στ ν χερας τεχος τς «Θεοδρομίας». κφράζει σ ατν τν πόνο του γιτς φιλενωτικς κινήσεις κα παφς το Πατριάρχου μ τ Πάπα, πο ξεσκίζουν περισσότερο τ πολυκομματιασμένο φόρεμα τς Μητέρας μας κκλησίας, κα θέλει  πιστολή του ατ ν εναι μι μικρ βελονι στν πιδιόρθωση το σχισίματος. Εναι βαθς  πόνος του, γιατ  γάπη ατ πο κηρύσσει θηναγόρας δν εναι χριστιανική, λλ κοσμική: «Τ γραφόμενά μου δν εναι τίποτε λλο παρ νας βαθύς μου πόνος, δι τν γραμμν κα κοσμικν γάπην δυστυχς το πατέρα μας κ. θηναγόρα. πως φαίνεται, γάπησε μίαν λλην γυνακα μοντέρνα, πο λέγεται Παπικ κκλησία, διότι  ρθόδοξος Μητέρα μας δν το κάμνει καμμίαν ντύπωσι, πειδ εναι πολ σεμνή». Στ συνέχεια γράφει τι φροντίζει  πατριάρχης ν ναπαύει τος κοσμικος νθρώπους κα κατασκανδαλίζει τ τέκνα τς ρθοδοξίας πο χουν φόβο Θεοπαντώντας δ προορατικ κα σ σους κόμη κα στς μέρες μας, ετε κ δεξιν ετε ξ εωνύμων, ζηλωτς κα μεγαλοσχήμους οκουμενιστάς, τν παρουσιάζουν θαυμαστ κα παινέτη το νν οκουμενικο πατριάρχου Βαρθολομαίου,  ποος εναι τολμηρότερος το θηναγόρα στ οκουμενιστικ νοίγματα γράφει: «Μετ λύπης μου, π σους φιλενωτικος χω γνωρίσει, δν εδα ν χουν οτε ψίχα πνευματικ οτε φλοιό. Ξέρουν, μως, ν μιλον γι γάπη κα νότητα, ν ο διοι δν εναι νωμένοι μ τν Θεόν, διότι δν Τν χουν γαπήσει».
πάρχει κα δεύτερη πιστολ συνυπογραφόμενη π τν σιο Παΐσιο, τν τότε γούμενο τς . Μ. Σταυρονικήτα ρχιμ. Βασίλειο (Γοντικάκη) κα τν ερομόναχο Γρηγόριο (Χατζηεμμανουήλ), πο εχαν ναλάβει ν μετατρέψουν σ κοινόβιο τν πρώην διόρρυθμη Μον Σταυρονικήτα. προσπάθεια ατή, βοηθούμενη κα π τ Οκουμενικ Πατριαρχεο, ρμηνεύθηκε π κάποιους δημοσιογράφους τι πέβλεπε στ ν χει τ Οκουμενικ Πατριαρχεο τν συμπαράσταση το γίου ρους στν προώθηση τν οκουμενιστικν του σχεδίων. δεύτερη ατ πιστολ μ μερομηνία 21.11.1968 ποσκοπε ν δείξει τι  συμβολ τννωτέρω τριν μοναχν στν ργάνωση το κοινοβίου δν σήμαινε τι συμφωνον μ τ οκουμενιστικ σχέδια το πατριάρχου θηναγόρα. Παραθέτουν μάλιστα κα κάποιες ντορθόδοξες θλιβερς δηλώσεις το πατριάρχου, προσθέτοντας τι τ γεγονς τι ξακολουθον ν μνημονεύουν στ Μοναστήρι κόμη τνομα το Πατριάρχου, ν ο περισσότερες Μονς εχαν παύσει ν τ μνημονεύουν, ατ γίνεται κατ νοχν κα χι ς συμφωνία πρς τν γραμμ το Πατριάρχου. Λίγο ργότερα τ 1970 κα  Μον Σταυρονικήτα διέκοψε τ μνημόσυνο συνεργήσαντος ες ατ τ μέγιστα κα το σίου Παϊσίου: Γράφουν μεταξλλων ο τρες συνυπογράφοντες:«π τ σημεο μως ατ μέχρι το ν παρουσιάζεται  Μονή -π τς γκαταβιώσεώς μας κα ξς- σν προπύργιο προωθήσεως τν πατριαρχικν σχεδίων, πάρχει μεγάλη διαφορά. Κα σπεύδομε στν διασάφησι ατ κριβς, γιατί, ν κα εναι τόσο σημαντικ  προσφορ τοΠατριάρχου στν κκλησία μ τν σύγκληση τν Πανορθοδόξων Διασκέψεων κα τόσων λλων νεργειν του, συγχρόνως δημιουργε σοβαρωτάτους νδοιασμούς κα πιφυλάξεις μ λλες κινήσεις κα κφράσεις πως: «πατώμεθα κα μαρτάνομεν, ἐὰν νομίζωμεν τι  ρθόδοξος πίστις κατλθεν ξ ορανο κα τι τλλα δόγματα εναι νάξια... Σκοπς κάθε θρησκείας εναι ν βελτιώση τν νθρωπον» (φημ. «θνος», 15. 11.66). «Δν πρόκειται  μία κκλησία ν ποταχθ ες τν λλην, λλ μο ν πανιδρύσωμεν τν Μίαν, γίαν, Καθολικν κα ποστολικν κκλησίαν»! (Περιοδικόν « Ποιμήν», Μυτιλήνη, Φεβρουάριος 1968).
«Τ νόμισμα τς γάπης» πο κυκλοφορε μετ τό «κλείσιμο τν δογμάτων»,  πανίδρυση τς Μις .... κκλησίας κα τόσα λλα εναι κατανόητα κα κυριολεκτικς βλάσφημα δι τν ρθόδοξο κκλησία. Τ τι στ Μον Σταυρονικήτα μνημονεύεται σήμερα τ νομα το Πατριάρχου -πργμα σπάνιο γι Κοινόβιο τογίου ρους- τοτο γίνεται κατ νοχήν, π σεβασμ στν κκλησία, κα χι σν κφρασι καταφάσεως στ γραμμ ατή»9.
Μετ π δύο χρόνια διέκοψε κα  Μον Σταυρονικήτα τ μνημόσυνο το θηναγόρα συνεργοντος, πως επαμε, κα το σίου Παϊσίου. Στ πρς τν ερ Κοινότητα γράμμα τς Μονς (7 κτωβρίου 1970), πο πογράφει  καθηγούμενος ρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης, μεταξ λλων γράφονται κα τ ξς:«Συγκεκριμένως ες τν μετέραν Μονήν, παρ λην τν γιορειτικν ντίδρασιν, μνημονεύαμεν μέχρι τινος το Πατριαρχικο νόματος, φειδόμενοι τς κκλησιαστικς νότητος. Μετ δ τν περ Φιλιόκβε κα Πρωτείου, ς πλν θίμων δήλωσιν το Πατριάρχου παύσαμεν τ μνημόσυνον, ασθανθέντες τι ξέλιπε πν περιθώριον νοχς  προθεσμία ναμονς»10.

4. Ο κδηλώσεις στν Σουρωτ κατ τν πρώτη ορτ τς μνήμης το σίου Παϊσίου (12 ουλίου 2015).
αστηρ στάση το σίου Παϊσίου πέναντι στν πατριάρχη θηναγόρα κα στος Οκουμενιστς γενικς κρίνει ρνητικ τν νεπίτρεπτα χλιαρή, κα μερικς φορς θετική, ντιμετώπιση το πατριάρχου Βαρθολομαίου π τν πλειονότητα τν . Μονν το γίου ρους, κτς βέβαια παινετν ξαιρέσεων μερικν γουμένων κα πλήθους κελλιωτν. Θ μποροσαν ν γίνουν πογοητευτικς συγκρίσεις το τότε κα το τώρα, πως λλωστε φαίνεται κα π τν γωνιώδη νησυχία τν γιορειτν Πατέρων πο ξέδωσαν τ ξαίρετο κείμενο «γιον ρος. Διαχρονικ μαρτυρία στος γνες πρ τς Πίστεως».
Δν περιμέναμε πάντως  σιος Παΐσιος, καύχημα κα σέμνωμα τν πανταχο ρθοδόξων, ν γίνει φορμ γι προβολ το π κεφαλς τν πανταχο Οκουμενιστν πατριάρχου Βαρθολομαίου. Εχαμε πάλιν κα πολλάκις ες τ παρελθν τν κρυφ λπίδα τι μελετώντας τν ζω παλαιν κα νέων γίων θσυναισθανόταν τν λάθος πορεία πο κολουθεκτς τς δο τν γίων Πατέρων, κα θ μείωνε τουλάχιστον τς οκουμενιστικές του νέργειες, ν ργοις κα λόγοις, μπροστ στς ποες χριον, εναι μηδαμινές, ο το Πατριάρχου θηναγόρα. ν κενος γάπησε μία ξένη γυναίκα, τν Παπικ «κκλησία» καφησε τν σεμν Μητέρα μας ρθόδοξη κκλησία κατ τ λεγόμενα το σίου Παϊσίου,  πατριάρχης Βαρθολομαος γάπησε πολλς ξένες γυνακες, μόθρησκες κα λλόθρησκες, τν Παπισμό, τν Μονοφυσιτισμό, τν Προτεσταντισμό, τν ουδαϊσμό, τ σλάμ, τν παγανιστικ Οκολογία κα κατέστη πολύγαμος.πραξε ριστα  πατριαρχικ σύνοδος πο νέταξε πίσημα τν Γέροντα Παΐσιο στ γιολόγιο τς ρθοδόξου κκλησίας, φο δη  Χάρη το Θεο μ πλθος θαυμάτων φανέρωσε τν γιότητά του, κα  συνείδηση το πληρώματος τς κκλησίας τν θεωροσε γιο, ν σ κόμη ζοσε στ γ ἀπόφαση πάντως ν προστ  πατριάρχης τν κολουθιν κατ τν πρώτη ορτ τς μνήμης του ταν λάθος. Δν προσέφερε τίποτε στν τιμ τς μνήμης το σίου Παϊσίου, ντίθετα σκανδάλισε πολλούς, ο ποοι πέφυγαν ν τιμήσουν τν γιο τν μέρα τς μνήμης του κα τ φησαν γι λλη μέρα.
Δν γνωρίζουμε ποιός εχε τν μπνευση τς προσκλήσεως το πατριάρχου·  Μητρόπολη Κασσανδρείας   ερ Μον το γίου ωάννου Θεολόγου στ Σουρωτή, που εναι  τάφος το σίου. Δν ποκλείεται  διος  πατριάρχης ν ζήτησε τν πρόσκληση. Ο προσφωνήσεις πάντως κ μέρους τν προσκαλεσάντων πρεπε ν εναι τυπικ εγενες, χι μως κα ν παρουσιάζουν τν πατριάρχη τι «συνεχίζει ν ρθοτομε τν λόγον τς ληθείας» κα τόσα λλα μετικ κα κολακευτικ γκώμια κα παίνους. Δν σκέφθησαν τι μ ατ θλίβουν, λυπον κα διαψεύδουν τν τιμώμενο σιο Παΐσιο,  ποος λεγξε τν θηναγόρα γι μικρότερα λισθήματα π ατ το Βαρθολομαίου κα θεωροσε τι λοι ο οκουμενιστς πολ περισσότερο  κορυφαος Βαρθολομαος δν χουν «οτε ψίχα πνευματικ οτε φλοιό» κα τι «μιλον γι γάπη κα νότητα, ν ο διοι δν εναι νωμένοι μ τν Θεό, διότι δν τν χουν γαπήσει»;

5. λλα ξιοσημείωτα γεγονότα π τν ντιαιρετικ κα μολογητικ δράση το σίου Παϊσίου.
πίστη κα  βεβαιότητα το σίου Παϊσίου γι τν λήθεια τς ρθοδόξου Πίστεως δν προέρχονταν π λογικς διεργασίες κα πιχειρήματα. σαν μπειρικές, βιωματικές. Το μφανίσθηκαν πολλς φορς  διος  Χριστός,  Παναγία,  γία Εφημία,  σιος ρσένιος  Καππαδόκης, γι ν νισχύσουν τν πίστη του κα ν το δώσουν λύσεις σ θεολογικ κα πνευματικ προβλήματα πο τν πασχολοσαν.
Στ νεανικά του χρόνια, σ λικία δεκαπέντε τν, θεϊστικ κηρύγματα κα  θεωρία το Δαρβίνου γι τν ξέλιξη, πο το νέπτυξε μεγαλύτερος συγχωριανός του, τν νάγκασαν ν ζητήσει λύση στν προσευχή, μ τν σκέψη «ν  Χριστς εναι Θεός, θ μο παρουσιαστ ν πιστέψω. Μι σκιά, μι φωνή, κάτι θμο δείξει». Κα πράγματι το παρουσιάσθηκε  διος  Χριστός,  ποος τν κοίταξε μ πολλ γάπη κα το επε: «γώ εμι  νάστασις κα  ζωή.  πιστεύων ες μ κν ποθάν ζήσεται»11. Ο λογισμο μφιβολίας πο εχε  δεκαπενταετς ρσένιος διαλύθηκαν μέσως κα στερεωμένος στν πίστη μονολογοσεναφερόμενος στν θεο συγχωριανό του: «Κώστα, μα θέλης τώρα, λα ν συζητήσουμε»12. Κα πειδ γίνεται λόγος γι θεΐα κα θέους ξίζει ν ναφέρουμε τν στάση του πέναντι στν μεγάλο θεο συγγραφέα Ν. Καζαντζάκη, τν ποο δυστυχς, λόγ κρίτου τοπικισμο, τιμον πολ ο συμπατριτες του Κρτες, κόμη κα ρχιερες, υοθετώντας κα νισχύοντας τς κατ τς πίστεως βλασφημίες του, λλ κα κάποιοι λλοι λευθερόφρονες κα «προοδευτικοί» θεολόγοι. ταν ντως ταλαντοχος συγγραφες  Καζαντζάκης· λλ τ ταλέντο του τ θεσε στν πηρεσία χι το Θεο λλ το Διαβόλου. ταν σκήτευε στ Σιν  σιος Παΐσιος, νέβηκε στν κορυφ τς γίας Ακατερίνης, μ δύο Σιναΐτες Πατέρες γι ν τελέσουν τν Θεία Λειτουργία. ταν κατέβαιναν π τν κορυφή,  σιος διέλαθε γι λίγο τς προσοχς τν λλων πατέρων, νας π τος ποίους μάλιστα ταν Κρητικός, κα μ να κοπίδι πο εχε φέρει μαζί του πγε στ βράχο πο εχε γράψει τ νομά του  Καζαντζάκης κα σβησε τ νομα το δεδηλωμένου θέου. Θεωροσε ταίριαστο σ κενο τν γιο τόπο ο προσκυνητς ν βλέπουν τ νομα νς βλασφήμου, τ «βδέλυγμα τς θεΐας ν τόπ γί». πως παρατηρε  βιογράφος του ερομόναχος σαάκ « π. Παΐσιος ποστρεφόταν τόν Καζαντζάκη, λόγ τς θεΐας κα τν βλασφημιν του κα δν θελε οτε ν βλέπ οτε ν κούει τ νομά του»13. Εναι παραδειγματικ κα διδακτικ  συμπεριφορ το σίου Παϊσίου, λλ κα  φωτισμένη πιχειρηματολογία του, στν περίπτωση πο κατέβηκε  διος στ Θεσσαλονίκη (1988) κα πρωτοστάτησε σ διαδήλωση μπροστ σ αθουσα κινηματογράφου γι ν ματαιωθεπως κα γινε,  προβολ τς βλάσφημης ταινίας το Σκορτσέζε «τελευταος πειρασμός», πο βασιζόταν στ μώνυμο ργο το Καζαντζάκη. Διηγεται σχετικ  βιογράφος του: «Πέρα π τς μεμονωμένες ντιδράσεις το εσεβος λληνικο λαοποφασίσθηκε π τν κκλησία συντονισμένη διαμαρτυρία, στς 6-7 Νοεμβρίου (ν..) το δίου τους (1988). Ζητήθηκε και  συμμετοχ το γίου ρους.
μως ρκετο ντέδρασαν ρνητικά. Δν θεωροσαν κα τόσο πνευματικ ν σχολονται μ τέτοια θέματα λέγοντας τι  περιφρόνησή τους πρς τ ργο γίνεται ατία ν προβληθ λιγώτερο.
 Γέροντας εχε τελείως ντίθετη ποψη: “Στν περίοδο τς εκονομαχίας”, λεγε “δέκα Χριστιανο περασπίστηκαν δυναμικ τν εκόνα το Χριστο στν Χρυσ Πύλη κα μαρτύρησαν γι ατήν. Τώρα πο βλασφημεται τ πρόσωπο το Χριστο δν πρέπει ν διαφορομε. ν ζούσαμε τότε μες ο “διακριτικοί” κα“γνωστικοί” θ λέγαμε στος δέκα μάρτυρες: “τσι δν νεργετε πνευματικά· περιφρονεστε τν Σπαθάριο πο νεβαίνει ν γκρεμίσει τν εκόνα, κα ταν λλάξη  κατάσταση, θ βάλουμε στ θέση της λλη εκόνα, κα μάλιστα πι βυζαντινή. Ατ εναι τ φοβερό! Τν πτώση μας, τν δειλία, τ βόλεμά μας τπαρουσιάζομε σν κάτι νώτερο!”.
Τν διαμαρτυρία γι τν βλάσφημη ταινία τν θεωροσε μολογία πίστεως, γι ατ σπευσε ν συμπαρασταθ στν γωνιζομένη κκλησία. κτς π τς διαίτερες προτροπές του, πέγραψε μαζ μ λλους πατέρες δήλωση πρς τν . Μ. Κουτλουμουσίου, κφράζοντας τν πιθυμία του ν συμμετάσχη στν ξοδο τνγιορειτν στν Θεσσαλονίκη γι τν σχετικ κδήλωση διαμαρτυρίας. Μ τν στάση του βοήθησε, στε  ερ Κοινότης ν ποφασίση τν πίσημη κα πολυάριθμη συμμετοχ το γίου ρους.  παρουσία το Πρωτεπιστάτου, τν περισσοτέρων ντιπροσώπων γουμένων κα κατ γιορειτν φεραν νθουσιασμό κασυγκίνηση στ συγκεντρωμένο πλθος. διαίτερη ασθηση προκάλεσε  παρουσία το Γέροντα. Καθ λην τν διάρκεια τς κδηλώσεως στεκόταν ρθιος παρ τ σοβαρ προβλήματα τς γείας του. Στ τέλος κινδύνευσε ν συνθλιβ π τς κδηλώσεις ελαβείας το πλήθους.
κόμη λαβαν μέρος μοναχο κα μοναχς π μοναστήρια το κόσμου κα πλθος λαο συντονισμένη νέργεια κα ο προσευχς λων κα το Γέροντα φεραν γαθ ποτελέσματα.  Πολιτεία παγόρευσε τν προβολ το βλάσφημου ργου. τσι ποσοβήθηκε  “τελευταος πειρασμός”. Εθε ν ταν  τελευταος»14.
Πολλ μς διδάσκει κα πρς πολλς κατευθύνσεις  πιτυχς προσπάθεια το σίου Παϊσίου ν παναφέρει στν ρθόδοξη κκλησία πολλος συμπατριτες του στν Κόνιτσα, ο ποοι εχαν παρασυρθ π τος αρετικος Εαγγελικος κα προσχώρησαν στν αρεσή τους, ν ζοσαν κόμη στ Φάρασα τς Καππαδοκίας. Κατ τ τριετς διάστημα τς παραμονς του στν ερ Μον Στομίου (1958-1961) μ κείμενα, συναντήσεις, διδαχς κατόρθωσε ν τος παναφέρει λους στν ρθόδοξη κκλησία, μέχρι σημείου ν θεωρε  βιογράφος του, στηριζόμενος βέβαια σ κτιμήσεις το σίου, τι  μετάβασή του στν Κόνιτσα κατ θεία παρακίνηση εχε βέβαια ς στόχο τν νακαίνιση το Μοναστηριο κα τν πνευματικ νίσχυση τν συμπατριωτν του, κυρίως μως πέβλεπε στ ν παρεμποδίσει τν ξάπλωση τς αρέσεως τν Προτεσταντν Εαγγελικν15.
Τί ν πε κανες γι τ σημεριν πνευματικά μας χάλια, ταν σ νώτατο κκλησιαστικ πίπεδο συμμετέχουμε στ παμπροτεσταντικ «Παγκόσμιο Συμβούλιο κκλησιν», καλύτερα, Αρέσεων, τς ποες τώρα ναγνωρίζουμε ς κανονικς κκλησίες μ γκυρα μυστήρια, βάσει τς «βαπτισματικς θεολογίας» τομητροπολίτου Περγάμου τν ποία ποδέχεται πλήρως κα  πατριάρχης Βαρθολομαος; ταν πιτρέψαμε τν προτεσταντικ «Βιβλικ ταιρεία» ν συνεργάζεται μ τν «ποστολικ Διακονία» τς κκλησίας τς λλάδος δρύοντας θυγατρική «λληνικ Βιβλικ ταιρεία»; ταν πολλο ρχιερες πιτρέπουν νδιανέμεται μετάφραση τς Καινς Διαθήκης, τς Βιβλικς ταιρείας, κα μαζ μ ατν προτεσταντικ προπαγανδιστικ λικό; ταν νέοι ρχιερες ναλαμβάνοντες τ καθήκοντά τους στς παρχίες τους, ντ ν φροντίσουν ν κδιώξουν ατς τς αρετικς παρασυναγωγές, τς πισκέπτονται σχυριζόμενοι τι τίποτε δν μς χωρίζει κα τι θ συνεργαστον μαζί τους; ταν, τ χειρότερο, στος χώρους τς Διασπορς πολλο Προτεστάντες ζητον ν γίνουν ρθόδοξοι, κα ο δικοί μας πίσκοποι τος ποτρέπουν μ τ πιχείρημα τι τ διο εμαστε, δν μς χωρίζει τίποτε, κα κε πο εσθε θ σωθετε; ταν πάρχει ατ  μίξη, τμπέρδεμα,  συγκρητισμός, τότε τ παράδειγμα το σίου Παϊσίου, φήνει κάποιες λπίδες κα δηγε στν διαπίστωση τι  παρουσία του στος δύσκολους ατος καιρος εναι «σημεο» σημάδι τι  Θες δν μς γκατέλειψε.
Στ συνάφεια ατ θ μπορούσαμε ν ναφέρουμε κα λλα περιστατικά, στ ποα  σιος Παΐσιος βοήθησε νθρώπους ν πεμπλακον π τ δίχτυα λλων θρησκειν, το νδουϊσμο, το Βουδισμο, το σλάμ, πο περιγράφονται π τν βιογράφο του. Μ συμπάθεια εδε στν Ναζαρτ κα να βραο κρυπτοχριστιανό, πο βγαλε μ ελάβεια τ σκουφάκι του κα πγε κα πιε π τ γίασμα τς Παναγίας, ν πρόσεχε ν μ γίνει ντιληπτς π τν κόσμο. Προορατικ δ επε τ ξς: «πάρχουν πολλο κρυπτοχριστιανο βραοι πο φοβονται ν κδηλωθον, διότι διώκονται κα ργότερα θ βαπτισθον περισσότεροι κα ατο θ εναι ο καλύτεροι φίλοι μας»16.
διαίτερη ναφορ μ κάποιες λεπτομέρειες κάνει  βιογράφος στν περίπτωση το Γιωργάκη π τ Θιβέτ, τν ποο π τν λικία τν τριν τν τν βαλαν ο γονες του σ βουδιστικ μοναστήρι στ Θιβέτ. Σ λικία 16-17 χρόνων, φο προχώρησε πολ στν Γιόγκα, γινε τέλειος μάγος κα μποροσε ν καλεποιον δαίμονα θελε, λθε κα στ γιο ρος γι ν κάνει πίδειξη τν δυνάμεών του, λλ πως συνέβη μ παλαιος μάγους  Γέροντας Παΐσιος χρήστευσε τς σατανικές του δυνάμεις κα δειξε τν δύναμη το Θεοπότε συγκλονισμένος  νεαρς θέλησε ν γίνει μοναχός. βιογράφος ερομόναχος σακ μεττν διήγηση τν σων συνέβησαν μ τν νεαρ μάγο πιλέγει: « Γέροντας χρησιμοποιοσε τν περίπτωση το Γιωργάκη γι ν ποδείξει πόσο μεγάλη εναι  πλάνη ατν πο νομίζουν τι λες ο θρησκεες εναι διες, λες τν διο Θε πιστεύουν, κα τι δν διαφέρουν ο Θιβετιανο μοναχο π τος ρθοδόξους»17.
Τί λλο ν κάνουμε κα ν πομε μετ π λα ατ μες; Ν γεμίσουμε σελίδες μ δηλώσεις πατριαρχν, πισκόπων, θεολόγων πο μοιράζουν μάλιστα τώρα κα τ «ερό» Κοράνιο ς δρο, κα σχυρίζονται τι κα ο λλες θρησκεες εναι δο σωτηρίας; Τ πράξαμε δη ατ δ κα πολλ χρόνια μ εδικό βιβλίο μας18. Τ βέβαιο πάντως εναι τι βρίσκονται σ πλάνη, πως λέγει  σιος Παΐσιος, κα εχόμαστε πρ το τέλους τς ζως τους ν τ ντιληφθον.

6.  νάδειξη πολλν γίων τν 20 αώνα θεϊκ σημάδι.
ναφερθήκαμε στν ρχ το ρθρου μας στν λιστικ κα θικ κατάπτωση το δυτικο κόσμου κατ τν 20 αώνα κα στν δυναμία το κε διαφθαρέντος κα λλοτριωθέντος Χριστιανισμο ν ντιμετωπίσει τν ποχριστιάνιση τς Δύσεως,  ποία πιχειρήθηκε κα πιχειρεται κόμη κα τώρα πι ντονα νκατορθωθε κα στν λλάδα. διαίτερα μετ τν πτώση το στρατιωτικο καθεσττος (1974) κκλησιομαχικς πολιτικς δυνάμεις, ετε ς κόμματα ετε ς πρόσωπα ντς κομμάτων, ενοούμενες τώρα κα π τν οκονομικ κα πολιτικ νταξη τς λλάδος στν Ερωπαϊκ νωση, προσπάθησαν κα προσπαθον ν λλάξουν τ πνευματικ κλμα ες βάρος τς ρθοδόξου Πίστεως κα ζως συνεργούσης ν πολλος κα τς κκλησιαστικς γεσίας π τν πρωτοπορία κα καθοδήγηση το Οκουμενικο Πατριαρχείου, πο μφανς κατήντησε ργανο τς δυτικς διπλωματίας, τν σχεδιαστν τς Νέας ποχς κα τς Νέας Τάξεως πραγμάτων. Χωρς μφιβολία στόχος λων ατν τν διεργασιν εναι  ρθοδοξία, φο διαπιστώθηκε τι εναι  μόνη πνευματικ δύναμη μ θεϊκ σχ κα κάλυψη πο μπορε ν ντισταθε κα ν νατρέψει τ σχέδια τς Νέας ποχς το ντιχρίστου. Εναι κριβέστατη κα ντικειμενικ  κτίμηση τογνωστο γγλου στορικο κα βυζαντινολόγου Στεφάνου Ράνσιμαν τι κατ τν ρξάμενη τρίτη χιλιετία π τς χριστιανικς κοινότητες τς Δύσεως θ πιβιώσει μόνον  ρθόδοξη κκλησία· Παπισμς κα Προτεσταντισμς βαδίζουν πρς τν ατοκαταστροφή.
Ες ατν λοιπν τν κρίσιμο 20 αώνα, τν πατεώνα, τν αώνα το ποχριστιανισμο τς Ερώπης κα συνακόλουθα κα τς μερικς,  ρθόδοξη λλάδα μ τν βοήθεια το Θεο, παρ τν μεθοδευμένη προσπάθεια ν γνωρίσει νέα χειρότερη λωση, πνευματική, κα ν κολουθήσει τν Δύση στν πνευματικό της κατήφορο, ντιστέκεται κα ντιδρ. Θυμίζει λίγο τος τελευταίους αἰῶνες πρν π τν λωση τς Κωνσταντινούπολης π τος Τούρκους (1453), κατ τος ποίους ποδυναμωμένη οκονομικ κα στρατιωτικ  Ρωμιοσύνη κα δαφικ κατακερματισμένη π τος δυτικος «φίλους» μας κα τν πανίσχυρο πάπα,πως συμβαίνει κα σήμερα, γνώρισε καταπληκτικ πολιτιστικ κα πνευματικ νθηση π τς ποχς τν Παλαιολόγων, τν ποία ο εδικο νομάζουν «Παλαιολόγεια ναγέννηση». Στ χρο τς κκλησίας  ντιπαράθεση νατολς κα Δύσεως στ πρόσωπα το γίου Γρηγορίου Παλαμ κα το Βαρλαμ Καλαβρο κατέληξε στ θρίαμβο κα στν συνοδικ ναγνώριση τς διδασκαλίας το γιορείτου μοναχο κα κατόπιν ρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ς μία πνευματικ προπαρασκευ γι τος σκληρος κα μαύρους γνες τς Τουρκοκρατίας πο πρόκειτο ν κολουθήσουν.
ξίζει ν σημειώσουμε τι κα κατ τν 18ο αώνα, πο τ δολον Γένος, ταλαιπωρημένο πάλι κα ξουθενωμένο, δοκίμαζε τς ντοχές του στς δυτικς πιδράσεις το Ερωπαϊκο Διαφωτισμο κα στν λαίλαπα τν θεϊστικν ρχν τς Γαλλικς πανάστασης, πο μετέφεραν δ  δαμάντιος Κορας κα κύκλος του,  γιαίνουσα τότε Μεγάλη κκλησία τς Κωνσταντινουπόλεως κα τ γιορειτικ νέο συχαστικ κίνημα τν γίων Κολλυβάδων, σ εθεα σύνδεση μ τν 14ο αώνα το γίου Γρηγορίου Παλαμ κα λους τος προηγουμένους τν γίων Πατέρων, πέτρεψαν τν κδυτικισμ κα τν κλατινισμ κακράτησαν νόθευτες κα γνήσιες τν ρθόδοξη Πίστη κα Ζωή, πως, φαίνεται στ πρόσωπα κα στ πιστεύω τν γωνιστν το 1821, λλ κα στν νάδειξη πληθώρας γίων κατ τν 20 αώνα, συνδεδεμένων μ τν συχαστικ ντιδυτικ κα ντιπαπικ παράδοση το γίου Γρηγορίου Παλαμ κα τνγιορειτν Κολλυβάδων. Κρίμα πο τώρα  κκλησία Κωνσταντινουπόλεως ργάζεται πρς τν κατεύθυνση το κδυτικισμο, το κλατινισμο, το φραγκέματος τν ρθοδόξων, πρωτοστατοσα στ κίνημα το συγκρητιστικο Οκουμενισμολλ κα τς κκοσμικεύσεως το κλήρου.
Εναι μακρς  κατάλογος τν νέων γίων το 20ο αἰῶνος, κορυφαοι δ μεταξ ατν,  νας στν ρχ κα  λλος στ τέλος το αἰῶνος,  γιος Νεκτάριος, ρχιεπίσκοπος Πενταπόλεως  Θαυματουργός, κα  σιος Παΐσιος  γιορείτης· θ ναφέρω τος περισσοτέρους τν νέων ατν γίων πο νεγράφησαν στ γιολόγιο τς κκλησίας κα θ ξηγήσω, γιατ θεωρ ς κορυφαίους κα μεγαλυτέρους τν γιο Νεκτάριο κα τν σιο Παΐσιο: 1. σία Μεθοδία  ν Κιμώλ (κοιμήθη τ 1908, μνήμη 5 κτωβρίου). 2. γιος Νεκτάριος Πενταπόλεως (κοιμήθη τ 1920, μνήμη 9 Νοεμβρίου) 3. σιος ρσένιος  Καππαδόκης (κοιμήθη τ 1924, μνήμη 10 Νοεμβρίου) 4. γιος Νικόλαος Πλανς (κοιμήθη τ 1932, μνήμη 2 Μαρτίου). 5. σιος Σιλουανς  θωνίτης (κοιμήθη τ 1936, μνήμη 24 Σεπτεμβρίου) 6. σιος Σάββας  ν Καλύμν (κοιμήθη 1948, μνήμη 5 Δεκεμβρίου). 7. σιος Γεώργιος Καρσλίδης (κοιμήθη τ 1959, μνήμη 4 Νοεμβρίου) 8. σιος νθιμος  ν Χί (κοιμήθη τ 1960, μνήμη 15 Φεβρουαρίου) 9. σιος Νικηφόρος  Λεπρός (κοιμήθη τ 1964, μνήμη 4 ανουαρίου) 10. σία Σοφία τς Κλεισούρας (κοιμήθη τ 1974, μνήμη 6 Μαΐου). 11. ερομάρτυς Φιλούμενος (μαρτύρησε τ 1979, μνήμη 29 Νοεμβρίου). 12. σιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (κοιμήθη τ 1991, μνήμη 2 Δεκεμβρίου). 13. σιος Παΐσιος  γιορείτης (κοιμήθη τ 1994, μνήμη 12 ουλίου).
παρουσία ντως τόσων γίων κατ τν 20 αώνα κα  σύνθεση τς μάδος δηγε σ σημαντικς πισημάνσεις. Πρέπει κατ ρχν ν παρατηρήσουμε τι ναφέρονται μόνον ο λληνικς καταγωγς γιοι, ν πάρχουν γιοι τν 20 αώνα κα σ λλες ρθόδοξες κκλησίες, διαίτερα μάρτυρες, σιομάρτυρες καερομάρτυρες στς χρες που πεβλήθη σχεδιασμένα κα κε θεος Κομμουνισμός. πρώτη πισήμανση εναι τι, ν ξαιρέσει κανες τν γιο Νικόλαο Πλανλοι ο λλοι γιοι εναι μοναχο κα κ μοναχν. κόμη κα  γιος Νεκτάριος κ μοναχν προέρχεται κα θεωρεται  ναγεννητς το γυναικείου Μοναχισμο μ τν γυναικεία ερ Μον πο δρυσε τς γίας Τριάδος στν Αγινα. Κανένας κκλησιαστικς ξιωματοχος, πατριάρχης, ρχιεπίσκοπος, πίσκοπος παρχιοχος, μεταξ τν γίων κα κανένας πίσης οκουμενιστής. Ατ σημαίνει τι  γιότητα βλαστάνει, ναπτύσσεται κα καρποφορε σπεριβάλλον σωματικς κακοπαθείας, παντοδαπς σκήσεως, προσευχς κα νηστείας· σ κκοσμικευμένα περιβάλλοντα νεσης, καλοπέρασης, συμποσίων κα πολυτελείας δν εδοκιμε  γιότητα. Σημαίνει π πλέον τι  κλινς στάση κα ταλάντευτη σ θέματα πίστεως κα  συμπόρευση μ τος γίους Πατέρες, τν ποίων κοιν γνώρισμα ταν  καταπολέμηση κα  λεγχος τν αρέσεων, πο λλοιώνουν κα νοθεύουν τν Πίστη, εναι παραίτητος ρος, κ τν ν οκ νευ, γι ν νεργήσει  γιαστικ κα φωτιστικ χάρη το Παναγίου Πνεύματος. ν ο θεωρούμενοι π τος Οκουμενιστς μεγάλοι πατριάρχες ωακεμ Γ´, Μελέτιος Μεταξάκης κα θηναγόρας, πρς τιμν τν ποίων ργανώνουν συμπόσια, κδίδουν τιμητικος τόμους κα στήνουν νδριάντες εχαν εαρεστήσει τν Θε κα δν διέκοπταν τν ποστολικ κα Πατερικ Παράδοση στ βασικ θέμα τς ντιμετωπίσεως τν αρετικν,  Θες σφαλς θ τος δόξαζε, θφανέρωνε δι σημείων τν γιότητα κα μεγαλωσύνη τους.
Τος γίους φανερώνει κα ναδεικνύει πρτα  Θες μ διάφορα σημεα τς Χάριτος, μυροβλυσία κα φθαρσία λειψάνων, θαύματα, κτακτα λλα χαρίσματα παραμυθίας κα διδαχς, τος ναγνωρίζει κα τος ποδέχεται  συνείδηση το πληρώματος τς κκλησίας κα κολουθε ς πισφράγισμα  πίσημηνταξή τους στ γιολόγιο τς κκλησίας κα χι τ ντίστροφο, πως γίνεται στν Παπισμό, που, πειδ ς αρεση στερονται τς Θείας Χάριτος πο ναδεικνύει τος γίους, ναλαμβάνουν τ παπικ δικαστήρια κυριολεκτικ τν «γιοποίηση» σων προήγαγαν, νίσχυσαν κα στερέωσαν τν Παπισμό.  Ὀρθόδοξη κκλησία ς  μόνη ληθς κκλησία κα ταμιοχος τς Θείας Χάριτος συνέχισε κα στν 20 αώνα κα θ συνεχίσει κα στος πόμενους αἰῶνες ν παράγει γίους, ς καρπος το ν ατ οκοντος κα δηγοντος ες πσαν τν λήθειαν γίου Πνεύματος.

7. Κορυφαοι μεταξ τν γίων το 20ο αἰῶνος  γιος Νεκτάριος κα  σιος Παΐσιος
Δν θ βαθμολογήσουμε οτε θ εραρχήσουμε δ τος γίους. Ατ εναι ργο το Θεο, το τάζοντος καρδίας κα νεφρούς. Στ μάτια κα στν κρίση το Θεο  πι σημος κα μικρς π τος γίους μπορε ν εναι  πι κορυφαος κα γγύτερος, κα τ ντίστροφο. Θες πιλέγει κα κρίνει ποιοί γιοι, μποιούς τρόπους κα σ ποιές ποχς θ μφανισθον, γι ν βοηθήσουν τος πιστος κα ν ντιμετωπίσουν τος κινδύνους στν πορεία τς κκλησίας, νάλογα μ τς παιτήσεις τν καιρν, τ φυσικ κα πίκτητα χαρίσματά τους, πο δν τ κυρώνει  Θεία Χάρη, λλ τ χρησιμοποιε κα τ νισχύει. πεμβαίνει Θες σοφώτατα στν πορεία τς ζως τν γίων κα μέσ, πολλς φορές, πειρασμν κα δοκιμασιν ξάγει κενος τ καλύτερο ποτέλεσμα.
μες κρίνουμε κα κτιμομε, γι ν χαρακτηρίσουμε τος γίους Νεκτάριο κα Παΐσιο ς κορυφαίους μεταξ τν γίων το 20ο αἰῶνος, χοντας ς βάση τν πήχηση πο εχε  ζω κα τ ργο τους στ πλήθη τν νθρώπων κα τν οκουμενικ περτοπικ κτινοβολία τους, ς κα τν συμβολή τους στ ννταποκριθε  κκλησία ποιμαντικ στν κρισιμότητα τν καιρν. Δν θ πιχειρήσουμε σύγκριση τν βίων κα τν διαιτέρων γνωρισμάτων τους· εναι πολ περισσότερα τ κοιν πο τος νώνουν π τ διαίτερα πο τος ξεχωρίζουν. σως τ πράξουμε ατό, σν Θε, σ λλη εκαιρία.
ζησαν πράγματι κα ο δύο σ κρίσιμες ποχς γι τν ζω τς κκλησίας.  Ἅγιος Νεκτάριος κατ τς τελευταες δεκαετίες το 19ου αἰῶνος κα τς δύο πρτες το 20ο. Μ τν δρυση το νεοελληνικο κράτους κα τν πικράτηση στ χρο τς παιδείας τς ρχαιολατρείας το Κορα λλαξαν κατεύθυνση  παιδεία κα  πολιτισμός, περιθωριοποιήθηκαν τ Βυζάντιο,  Ρωμιοσύνη, κα ο Πατέρες τς κκλησίας. Μετ μάλιστα τν δολοφονία το μόνου Ρωμηο κα ρθοδόξου στ φρόνημα κυβερνήτη ωάννη Καποδίστρια κα τν γκατάσταση στν θήνα τν Βαυαρν το θωνος, λώθηκε λοκληρωτικ κα  χρος τςκκλησίας π τς πολιτειοκρατικς μεταρρυθμίσεις το Μάουερ κα το Φαρμακίδη κα τν μείλικτο διωγμ πο ξαπολύθηκε ναντίον το ρθοδόξου Μοναχισμο. Τ περισσότερα Μοναστήρια κλεισαν δι νόμου. Ο μοναχο συκοφαντήθηκαν ς κοινωνικ χρηστοι κα πιζήμιοι, μ συνέπεια  κμάζων κόμη κακατ τν Τουρκοκρατία Μοναχισμς ν ποστε τέτοια παρακμή, στε ν κινδυνεύει ν φανισθε. Δέσμια το κράτους  κκλησία κα μ λλοτριωμένες δυνάμεις π τ δυτικ πρότυπα, πο πέδρασαν κόμη κα στς δυτικόστροφες Θεολογικς Σχολς κα στος πτυχιούχους των, δυνατοσε ν ντιμετωπίσει τν προσηλυτισμ πο σκοσαν παπικς κα προτεσταντικς εραποστολές, μ τν δρυση καλ ργανωμένων σχολείων, τν σκηση φιλανθρωπίας, κδοση βιβλίων, κ.τ.λ.  ἀθεΐα κα  λισμς τς Ερώπης, μεταμορφωμένα σ τρόπο ζως, λλοίωναν τν παραδοσιακ τρόπο ζως τν ρθοδόξων λλήνων σ λες τςκφάνσεις τς καθημερινότητας, διατροφή, νδυση, ψυχαγωγία, λογοτεχνία. ποφεύχθηκε κατ τν δουλεία  βίαιος ξισλαμισμός, κα βρισκόμασταν τώρα μπροστ σ να κούσιο κλατινισμ κα κδυτικισμό.
 ἄδικη κδίωξη το γίου Νεκταρίου π τ Πατριαρχεο λεξανδρείας τ 1890 σ λικία 44 τν, που μόλις πρν π να τος εχε κλεγ μητροπολίτης Πενταπόλεως, ταν μέτρο τς προνοίας το Θεοφ νς γι ν ναδειχθε  νεξικακία κα  ταπείνωση το γίου εράρχου κα φ τέρου, γιατ γκατάσταση κα  μετέπειτα δράση κα προσφορά του στν θήνα κα τελευταα στν Αγινα σαν περισσότερο παραίτητες κα ναγκαες, δεδομένων τν δυσμενν κα λλοτριωτικν πιρρον πο ταλάνιζαν τν λληνικ κκλησιαστικ κα κπαιδευτικ χρο. Τί θ πέδιδε  παραμον το θεοπρόβλητου καθεόσταλτου ατο γίου στν λιγάριθμο πόδημο λληνισμ τς Αγύπτου, το ποίου τ μέλλον στ μάτια το παντεπόπτου κα παντογνώστου Θεο ταν λοφάνερο;  Ἑλλάδα πρόκειτο ν μεγαλώσει κα ν αξηθε γεωγραφικ κα πληθυσμιακά, εχε περισσότερες δυνατότητες, λλ κα μεγαλύτερες νάγκες, χρειαζόταν διαφορετικ πνοή, κκλησιαστικ κα θεολογική, λλη σπορ γι ν βλαστήσουν χι τ ζιζάνια κα τ γκάθια τν ξενικν πιδράσεων, λλ  στος γι τν πιούσιο ρτο τς ρθοδοξίας. καλς ργάτης,  πολυτάλαντος, ταν τοιμος στ πρόσωπο το διωγμένου π τν Αγυπτο σκητικο καπεπαιδευμένου μητροπολίτου Πενταπόλεως.
κτιμώντας πράγματι κανες τ τριάντα λόκληρα χρόνια τς προσφορς το γίου Νεκταρίου στν λλαδικ χρο, π τ 1890 μέχρι τ 1920 πο κοιμήθη, τ ποα κατανέμονται σ τρες διακονίες κα ξιώματα, τέσσερα χρόνια εροκρυξ στν Εβοια κα στ Φθιώτιδα (1890-1894), δεκατέσσερα χρόνια σχολάρχης στ Ριζάρειο κκλησιαστικ Σχολ (1894-1908), κα δώδεκα χρόνια Γέροντας κα πνευματικς τς γυναικείας ερς Μονς τς γίας Τριάδος Αγίνης (1908-1920), τν ποία  διος δρυσε κα ηξησε, συμπεριλαμβανομένης δ τς πολ πλούσιας συγγραφικς παραγωγς του καθ λην ατν τν περίοδο, καπροστιθεμένης τς μεγάλης πιδράσεως κα φελείας πρς τ πλήθη τν προσκυνητν τν τιμίων λειψάνων του μετ τν κοίμηση κα τν νάδειξή του π τν Θεό, χει μία πολυποίκιλη κα πλούσια εκόνα γι τ μοναδικ κα ψηλ ργο πο πετέλεσε κα ξακολουθε ν πιτελε κα θ πιτελε  γιός μας, πλουτίζοντας τν κκλησία κα τ πλήρωμά της μ τος θησαυρος τς θείας σοφίας κα τς γιαστικς χάριτος.
Σ παλαιότερο κείμενο γι τν γιο Νεκτάριο συνοψίσαμε σ πτ σημεα τν προσφορ το γίου Νεκταρίου: α) Σ ποχ πο  κκλησία διέθετε λίγους  κατάλληλους ργάτες συνέβαλε ποφασιστικ στν πνευματικ φύπνιση τν πιστν. β) Ἡ φύπνιση ατ ταν σφραγισμένη μ παραδοσιακ κκλησιαστικχρμα, μυρωμένη π τ ρωμα τς διδασκαλίας κα ζυμωμένη π τ βιώματα τν γίων Πατέρων τς κκλησίας μας. γ)  προσφορά του γενικς στν παιδεία κα εδικς στν κκλησιαστική, μ μφαση στν λληνοχριστιανικό της χαρακτήρα, εναι τεράστια. δ) Μ τν δρυση τς ερς Μονς τς γίας Τριάδος στν Αγινα κα τν γενικώτερη πίδρασή του θεωρεται ς  ναμορφωτς το γυναικείου Μοναχισμο, μετ μάλιστα τν καταστροφικ λαίλαπα το ντιμοναχικο πνεύματος π τν ποχ τν Βαυαρν. ε) Πολύτιμη εναι κα  συγγραφικ παραγωγ το γίου. Πενήντα περίπου τίτλοι μελετν, πολλο π τοςποίους καλύπτουν γκώδη συγγράμματα ποικίλου περιεχομένου, στορικά, ρμηνευτικά, δογματικά, θικά, ποιμαντικά, φιλοσοφικά, πολογητικά, παιδαγωγικά, ποιητικά, μνολογικά, λειτουργικά, κηρύγματα, κδόσεις πατερικν ργων. στ) ντυπωσιακ εναι  καταπληκτικ φυπνιστικ πίδραση πο σκε στπλήθη τν προσκυνητν μ τ μυροβόλα λείψανά του κα τν αματικ τν σθενειν Χάρη πο δίκαια το δωσε τ πίθετο Θαυματουργός κα ζ) Στν αώνα τν μολογιακν συγχύσεων κα οκουμενιστικν παρεκκλίσεων μ τς κκλησιολογικς σάφειες κα μφιταλαντεύσεις τν ρθοδόξων Οκουμενιστν μυροβλύζων κα θαυματουργς γιος ποτελε θεϊκ πιβεβαίωση κα μαρτυρία τι μόνον  ρθόδοξη κκλησία εναι  ληθς Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία, κτς τς ποίας λες ο λλες μορφς Χριστιανισμο εναι σχίσματα κα αρέσεις, μοιρες τν νεργειν το γίου Πνεύματος19.
Τέσσερα χρόνια μετ τν κοίμηση το γίου Νεκταρίου (1920) βλέπει τ φς το λιου στ Φάρασα τς Καππαδοκίας (1924)  σιος Παΐσιος,  ποος τν δια χρονιά, βρέφος κόμη, παίρνει τν δρόμο τς προσφυγις μαζ μ τν οκογένειά του, τ συνοδεί το ερέως - φημερίου στ Φάρασα, πο τν βάπτισε κα το δωσε τ νομά του ρσένιος, το σίου ρσενίου το Καππαδόκη, κα γκαθίστανται οκογενειακς στν Κόνιτσα. Σ λίγο π διαφορετικς λλ κα πάλι κρίσιμες στορικς συνθκες, μετ τν σχετικ σκητικ προετοιμασία, παίρνει π τν γιο Νεκτάριο τν σκυτάλη  σιος Παΐσιος ς πρς τν ρθκκλησιαστικ πίδραση στ πλήθη τν πιστν πο συρρέουν στ σκητικό του κελλ στ γιον ρος, λλ κα στ Μοναστήρι τς Σουρωτς, ταν βγαινε στν κόσμο. ταν πρωτοφανς ντως τ θέαμα ν βλέπει κανες καθημεριν ν κατηφορίζουν π τς Καρυς πρς τ Κουτλουμουσιαν κελλ τς Παναγούδας,που μεινε τ τελευταα δεκαπέντε χρόνια τς ζως του (1979-1994), δεκάδες κα κατοντάδες προσκυνητν, γι ν κούσουν τς χαριτωμένες διδαχές του, ν ζητήσουν συμβουλς γι τ προβλήματά τους κα τν προσευχητική του παρέμβαση. Πολ σωστ  βιογράφος του ερομόναχος σακ νομάζει τ σχετικκεφάλαιο το βιβλίου γι τν παραμονή του στν Παναγούδα ς «Δόσιμο στος πονεμένους»20.  ἴδια κα μεγαλύτερη συρρο το κόσμου, λόγ τς προσελεύσεως τν γυναικν, ταν γι κάποιους λόγους, κυρίως γείας, βγαινε στ γυναικεο Μοναστήρι το γίου ωάννου το Θεολόγου στν Σουρωτ τς Θεσσαλονίκης. Τέτοια λαϊκ νταπόκριση κα ποδοχ εχε πολ καιρ ν γνωρίσει  ρθόδοξη κκλησία στν λληνικ χρο, π τν ποχ το μεγάλου πίσης λαϊκο διδάχου γίου Κοσμ το Ατωλο κα τν σιακς πίσης βιωσάντων Χριστοφόρου Παπουλάκου κα Κοσμ Φλαμιάτου.
Δν διέθετε περγαμηνς κοσμικς παιδείας  σιος Παΐσιος. Μόνον τ Δημοτικ Σχολεο εχε τελειώσει. Διέθετε μως τ θεο φωτισμ κα μία φυσικ χάρη, γοητεία κα πλότητα, πρ παντς δ πολλ γάπη κα σωτερικ δόσιμο πρς σους τν κουγαν  ζητοσαν τν βοήθειά του. Πανεπιστημιακο θεολόγοι μπολυχρόνιες σπουδές, πως κα πίσκοποι μορφωμένοι κα λλοι πιστήμονες, στν Γέροντα Παΐσιο προστρέχαμε γι συμβουλς κα πνευματικ νακούφιση. Πόσο πραγματικ διαφορετικ θ ταν  εκόνα τς κκλησίας κα το κόσμου, ν  κλρος λλ κα ο μοναχο κοσμοντο π τς ρετς το σίου Παϊσίου; Πολλς φορς ο κληρικο μ τς κακίες, τ πάθη μας, τν ντιπνευματικ συμπεριφορά μας διώχνουμε τν κόσμο π τν κκλησία, σκανδαλίζουμε τος πιστούς. Ατ κμεταλλεύονται ο ντίχριστες κκλησιομαχικς δυνάμεις γι ν πιτεθον ναντίον το Χριστο κα τς κκλησίας.
 ἀθεϊστικς λισμς εχε πιβληθ ς κρατικ δεολογία στν Ρωσία κα στς λλες χρες το παρκτο σοσιαλισμο, δν παυσε μως ν δρ διαβρωτικ κα στν «λεύθερο» δυτικ κόσμο, ποκινούμενος κα βοηθούμενος π τν Μασονία κα τν Σιωνισμό. φηβος κόμη στν Κόνιτσα, πως εδαμε,  σιος Παΐσιος, λθε ντιμέτωπος μ τν θεΐα πο ποκρύπτεται στν θεωρία το Δαρβίνου γι τν ξέλιξη τν εδν, λλ κα ς στρατιώτης ζησε τν μφύλια σύρραξη, γωνιζόμενος ναντίον σων εχαν παρασυρθ π τν κομμουνιστικ δεολογία κα πιχειροσαν μ τ ντάρτικο ν προσδέσουν τν λλάδα στκομμουνιστικ μπλόκ.
Μετ τν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κα τν μφύλια σύρραξη κολούθησαν πνευματικ δημιουργικς κα καρποφόρες διεργασίες, πως εναι τ κίνημα γι τν πιστροφ στς πηγές,  νεοπατερικ νθηση,  ναβίωση το Μοναχισμο στ γιον ρος,  στροφ πολλν πιστν στν παραδοσιακ ρθόδοξη ζωή, κδοση φιλοκαλικν κα νηπτικν ργων,  πιστροφ στ βυζαντιν μουσικ κα στν βυζαντιν γιογραφία,  τέλεση μακρν κα κατανυκτικν γρυπνιν στος νοριακος ναούς,  συχν θεία κοινωνία,  προσέλευση στ μυστήριο τς ξομολογήσεως κα πολλ λλα, πο καθιστοσαν τν λλάδα σ σχέση μτς λλες ρθόδοξες χρες τν κομμουνιστικν καθεστώτων ελογημένο π τν Θε κα τος γίους τόπο.
 βάσκανος φθαλμς το Πονηρο δν ντεχε ν βλέπει παραδοσιακ κα ρθόδοξη τν λλάδα. π τν σύγχρονη Βαβυλώνα, τν μερική, που τ κέντρα τν σκοτεινν δυνάμεων, μεθοδεύθηκε  νατροπ ατς τς εκόνας μ τν ποστολ το θηναγόρα ς πατριάρχου στν Κωνσταντινούπολη, πως νωρίτερα περιγράψαμε, κα μ τν νίσχυση κατ τν δεκαετία το 1980 πολιτικν δυνάμεων πο προκάλεσαν πνευματικ καταστροφή. ,τι δν κατόρθωσαν ο δυτικς πιρρος ν πιτύχουν μετ τ 1821 τ πέτυχαν ο κυβερνντες τν χώρα μετ τ 1980· πλήρη ποχριστιανισμ τς κοινωνίας, ντιχριστιανικπαιδεία κα νομοθεσία, διάλυση το γάμου κα τς οκογενείας, κμαυλισμ κόμη κα τν γερόντων, ξορία το Θεο κα το Εαγγελίου, προσχώρηση τς κκλησιαστικς γεσίας στν συγκρητισμ το διαχριστιανικο κα διαθρησκειακο Οκουμενισμο.
πέναντι λων ατν  σιος Παΐσιος,  πλς κα διδακτικς Γέροντας κα Παπούλης, ποδείχθηκε να σχυρ καταφύγιο, να νάχωμα στν πλημμυρίδα τς Νεοεποχίτικης κα Νεοταξικς δυτικς μαυρότητος, νας ντως στύλος ρθοδοξίας, κορυφαος γιος στ τέλος το εκοστο αἰῶνος, πως  γιος Νεκτάριος στς ρχς το δίου αἰῶνος. Εκοσι χρόνια μετ τν κοίμησή του  τάφος του κατακλύζεται π ρθοδόξους προσκυνητάς, λληνες κα μή, κα τ βιβλία μ τς χαριτωμένες διδαχές του, πως κα  βίος του, μεταφρασμένα σ πολλς γλσσες, γνωρίζουν μεγάλη διάδοση. «Θαυμαστς  Θες ν τος γίοις Ατο»21.
1. «Τριακοσίους χρόνους μετ τν νάστασιν το Χριστο μς στειλεν  Θες τν γιον Κωνσταντνον κα στερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· κα τ εχαν χριστιανο τ βασίλειον 1150 χρόνους. στερον τ σήκωσεν  Θες π τος Χριστιανος κα ­φερε τν Τορκον κα το τ δωσε δι δικόν μας καλν κατ χει  Τορκος 320 χρόνους. Κα διατί φερεν  Θες τν Τορκον κα δν φερεν λλο γένος; Δι δικόν μας ­συμφέρον· διότι τ λλα θνη θ μς βλαπτον ες τν πίστιν,  δ Τορκος σπρα μα το δώσς, κάμνεις ,τι θέλεις». Βλ. ες πισκόπου Αυγουστινου Καντιωτου, Κοσμς  Ατωλός (1714-1779) (Συναξάριον - Διδαχαί - Προφητεαι - κολουθία), θναι 2005, σελ. 154 κα Ι. Μενουνου, Κοσμ το Ατωλο Διδαχές, Διδαχή Ε´, 105, 106, θήνα, σ. 270.
2. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Τ γιασμένο κα προδομένο 21, Θεσσαλονίκη 2015, σελ. 24 .
3. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Φραγκέψαμε.  Ερωπαϊκή μας αχμαλωσία, Θεσσαλονίκη 1994. Το ατορθοδοξία κα λληνισμός. Νέα αχμαλωσία κα ντίσταση, Θεσσαλονίκη 1995. Το ατοπ τ Νίκαια τς Βιθυνίας στ Νίκαια τς Γαλλίας.  Μ. Κωνσταντνος κα ο μικροί τν καιρν μας,Θεσσαλονίκη 2001.
4. Γέροντος Παϊσιου Αγιορειτου, Χαριτωμένες Διδαχές. Μ παραβολς κα παραδείγματα, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 48.
5. Ατόθι, σελ. 50-51.
6. Ατόθι, σελ. 51-52.
7. Ατόθι, σελ. 51.
8. Θεοδρομία, ΙΒ3, ούλιος-Σεπτέμβριος 2010, σσ. 420-423.
9. Βλ. ρθόδοξος Τύπος 9.3.2007, φ. 1680, σελ. 1.5. Δημοσιεύεται λόκληρη κα δ.
10. λόκληρο τ κείμενο ες «ρθόδοξος Τύπος», 15.6.1971, φ. 142, σ. 4 κα ες τ προσφάτως κυκλοφορηθν τεχος «γιον ρος. Διαχρονικ μαρτυρία στος γνες πρ τς Πίστεως», κδοση γιορειτν Πατέρων, γίου ρους 2014, σελ. 104-107.
11ω. 11, 25.
12. ερομονάχου Ισαακ, Βίος Γέροντος Παϊσίου το γιορείτου, γιον ρος 2004, σελ. 50-51.
13. ερομονάχου Ισαακ, Ατόθι, 173.
14. Ατόθι, 304-305.
15. Ατόθι, 137. 153.
16. Ατόθι, 292.
17. Ατόθι, 236.
18. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Διαθρησκειακς Συναντήσεις. ρνηση το Εαγγελίου κα τν γίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2003.
19. Λεπτομερέστερη νάλυση τν σημείων ατν τς προσφορς το γίου Νεκταρίου βλ. ες Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση,  γιος Νεκτάριος ς διδάσκαλος, Θεσσαλονίκη 2000, σελ. 56.
20. ερομονάχου Ισαακ, Ατόθι, 275.
21. Ψαλμ. 67, 36.


Η φωτογραφία προφίλ του χρήστη ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΗΣ
smountzouris@gmail.com   " 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου